OI AKΑΔΗΜΙΕΣ ΤΗΣ Π.Α.Ε. ΑΟ Η ΘΗΒΑ ΣΤΗΝ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 2007

OI AKΑΔΗΜΙΕΣ ΤΗΣ Π.Α.Ε. ΑΟ Η ΘΗΒΑ ΣΤΗΝ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 2007

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

ΟΙ ΟΛΕΘΡΙΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ !!! ΤΗΣ ΑΠΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΣΗΣ !!!


Τα χαρακτηριστικά παραδείγματα της Βενεζουέλας, της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Βρετανίας αρκούν για να πειστεί κανείς. Μόλις μια χώρα δεν παράγει πλέον βασικά αγαθά και υπηρεσίες, αλλά αντιθέτως εξαρτάται από τα χρηματοπιστωτικά και οικονομικά παιχνίδια και τα εμπορεύματα για να πληρώσει για βιομηχανικά προϊόντα και τρόφιμα που παράγονται αλλού, γίνεται ευάλωτη στην κατάρρευση, ακριβώς επειδή τα οικονομικά παιχνίδια και οι αγορές εμπορευμάτων διευκόλυναν σε πολύ μεγάλο βαθμό την υπαγωγή της στην ισοπεδωτική διαδικασία της αποβιομηχάνισης.

Γράφει ο Charles Hugh Smith για το ιστολόγιο Of Two Minds 
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Η κατάσταση την οποία βιώνουμε  -- η πυραμίδα του πλούτου και της ισχύος, στην κορυφή της οποίας δεσπόζουν οι ελάχιστοι -- έχει αποτύχει και δεν επιδέχεται οποιουδήποτε είδους μεταρρύθμιση. Η αποτυχία αυτή δεν έχει τις ρίζες της σε επιφανειακά ζητήματα, όπως η πολιτική ή οι κυβερνητικές ρυθμίσεις. Η αποτυχία είναι διαρθρωτική.

Το status quo έχει σαπίσει από τα θεμέλια, και το να του περνάμε απλώς άλλο ένα χέρι μπογιά (μεταρρυθμίσεις) σε άλλο χρώμα δεν πρόκειται να σώσει την κοινωνία μας, το κοινό μας σπίτι, από την κατάρρευση.

Φυσικά, εκείνοι που επωφελούνται από την σημερινή καθεστηκυία τάξη αρνούνται να παραδεχθούν ότι έχει αποτύχει, αφού η αποτυχία αυτή δεν τους έχει αγγίξει προσωπικά μέχρι στιγμής. Έτσι, είτε προσποιούνται ότι δεν καταλαβαίνουν ότι όλα τα μη βιώσιμα συστήματα τελικά καταρρέουν, είτε ελπίζουν ότι την κατάρρευση αυτή θα μπορέσουν να την μεταθέσουν χρονικά.

Η καθεστηκυία τάξη μας δεν αδυνατεί απλώς να επιλύσει τα βασικά προβλήματα της ανθρωπότητας. Έχει γίνει το ίδιο το πρόβλημα.

Όλοι γνωρίζουμε πλέον τι βιώνει η Βενεζουέλα σήμεραυπερπληθωρισμό, άδεια καταστήματα, ένα καθεστώς σε άρνηση.  Όπως επισημαίνει στον τίτλο άρθρου του το ιστολόγιο Zero Hedge (“Η τροχιά του υπερπληθωρισμού της Βενεζουέλας μοιάζει τρομακτικά οικεία”).    

Ο πρώτος πίνακας δείχνει το ιστορικό του πληθωρισμού στη Βενεζουέλα (μέση τιμή καταναλωτικών αγαθών) από το 1980 έως το 2015, με τη θητεία κάθε προέδρου σε διαφορετικό χρώμα. Τα τελευταία δύο χρόνια της θητείας του Ούγκο Τσάβες, όταν είχε χτυπηθεί από καρκίνο, είναι καθοριστικά. 

Οι επαφές μου στη Βενεζουέλα μου λένε, ότι σήμερα, αρκεί μια ανάρτηση που αφορά στην ισοτιμία μπολιβάρ και δολαρίου ΗΠΑ στη μαύρη αγορά για να σε συλλάβουν. Αυτό σημαίνει ότι πράγματι, το παρόν καθεστώς της Βενεζουέλας έχει μεταμορφωθεί σε εντελώς οργουελικό, όπως περιγράφεται στο μυθιστόρημα “1984”: ό, τι γίνεται αφορμή να αποκαλυφθεί η αλήθεια είναι παράνομο.

Η Βενεζουέλα καταρρέει, όχι λόγω του υπερπληθωρισμού, αλλά ως αποτέλεσμα των πολιτικών που οδήγησαν στον υπερπληθωρισμό:πολιτικές που δημιουργούν στρεβλά κίνητρα, αντικίνητρα για την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών και κίνητρα για την εξάρτηση από κρατικές επιδοτήσεις.

Όμως, ένα από τα πρόσωπα με τα οποία διατηρώ αλληλογραφία επισήμανε μια βασική αιτία, που σπάνια συζητείται: η Βενεζουέλα έχει ουσιαστικά αποβιομηχανοποιηθεί. Τα κεφάλαια που θα έπρεπε να είχαν επενδυθεί στο ηλεκτρικό δίκτυο και τη βιομηχανία πετρελαίου έχουν “εκτραπεί” σε άλλα έργα, πιο προσφιλή και προσοδοφόρα για τις τσέπες των έμπιστων του καθεστώτος.

Δεν υπάρχουν τρόφιμα στην αγορά, επειδή οι τιμές, έτσι όπως ορίστηκαν από την κυβέρνηση, δεν δίνουν κανένα κίνητρο για την παραγωγή οποιουδήποτε αγαθού. Οι αγρότες μεταφέρουν τα προϊόντα τους σε γειτονικές χώρες, εφ’ όσον μπορούν, και αυτός είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούν πραγματικά να εξοικονομήσουν κάποιο κέρδος για την παραγωγή τροφίμων.

Στον δεύτερο πίνακαπου απεικονίζει την συρρίκνωση παραγωγής στηνΕλλάδα από το 2009 και μετά, ας δούμε την πορεία του ΑΕΠ (πράσινοκαι του μεταποιητικού δείκτη PMI (γαλάζιο):


Αλλά η αποβιομηχάνιση δεν είναι μόνο αποτέλεσμα διεστραμμένων πολιτικών. Η αποβιομηχάνιση συντελείται όταν στους πολίτες μιας χώρας δεν επιτρέπεται η πρόσβαση στα εργαλεία και τα κεφάλαια που απαιτούνται για την παραγωγή αγαθών, και όταν οι κρατικές επιδοτήσεις υποσκάπτουν τη βούληση να ρισκάρει κανείς και να λαμβάνει τις πρωτοβουλίες εκείνες που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του παράγειν, με την πραγματική σημασία της λέξης.

Η αποβιομηχάνιση είναι επίσης το αποτέλεσμα των πολιτικών που αφορούν στη νομισματική ισοτιμία και την εμπορική δραστηριότητα. Όταν γίνεται φθηνότερη η εισαγωγή αγαθών και υπηρεσιών από άλλες χώρες, ο εκάστοτε λαός χάνει σταδιακά τη βούληση και τις δεξιότητες που απαιτούνται για την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών.

Ο τρίτος αποκαλυπτικός συγκριτικός πίνακας δείχνει τη βιομηχανική παραγωγή σε Ισπανία (κόκκινο), Ελλάδα (πράσινο) και Πορτογαλία (γαλάζιο), από 2005 έως 2015:



Κάτι παράξενο συμβαίνει όταν μία χώρα χάνει την ικανότητά της να παράγει πραγματικά αγαθά στον πραγματικό κόσμο: όταν οι νομισματικές αλλά και αναπτυξιακές πολιτικές που αφορούν στο εμπόριο και ευνοούν την εισαγωγή των πάντων ανατιναχτούν μια ωραία ημέρα, δεν υπάρχει πια κανείς στη χώρα που να παράγει τα βασικά αγαθά, να καλλιεργεί και να παράγει γεωργικά και άλλα προϊόντα ή να είναι σε θέση να συντηρεί τις ζωτικής σημασίας υποδομές, ειδικά εάν η νεολαία έχει εγκαταλείψει τον τόπο για να αναζητήσει μια καλύτερη ζωή αλλού.

Η αποβιομηχάνιση είναι μια σταδιακή διαδικασία. Η απώλεια των βασικών βιομηχανιών είναι σταδιακή. Η απώλεια των αλυσίδων εφοδιασμού είναι σταδιακή. Η απώλεια των τοπικών προμηθευτών και των χρηματιστών είναι σταδιακή. Η απώλεια εξειδικευμένων εργαζομένων είναι σταδιακή. Η μείωση του ντόπιου κεφαλαίου είναι σταδιακή. Και η απώλεια της βούλησης που απαιτείται για να βγει κανείς στην αγορά και να διακινδυνεύσει όσο χρειάζεται για να παράγει πραγματικά αγαθά στον πραγματικό κόσμο είναι επίσης σταδιακή.


Ο τέταρτος πίνακας είναι ένα διάγραμμα της βιομηχανικής παραγωγής στοΗνωμένο Βασίλειο. Εδώ η καθοριστική τετραετία για την αποβιομηχάνιση ήταν αυτή της πρωθυπουργικής θητείας του Gordon Brown (2007-2010)
Παρατηρεί κανείς, ότι πολλές χώρες ακολουθούν την ίδια περίπου πορεία: Αφού διαθέτουν ένα ισχυρό νόμισμα και εφαρμόζουν περιοριστικές πολιτικές, δεν έχει πλέον νόημα να παράγουν αγαθά, τρόφιμα, μεταφορές, κλπ. Η χρηματιστικοποίηση και οι αλόγιστες σπατάλες από κυβερνήσεις που δανείζονται δισεκατομμύρια, όπως εκείνη του Brown, δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι μια χώρα που κάποτε ήταν κέντρο παραγωγών και κατασκευαστών μπορεί τελικά να γίνει χώρα πολιτών που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να εισπράττουν:

Μόλις μια χώρα δεν παράγει πλέον βασικά αγαθά και υπηρεσίες, αλλά αντιθέτως εξαρτάται από τα χρηματοπιστωτικά και οικονομικά παιχνίδια και τα εμπορεύματα για να πληρώσει για βιομηχανικά προϊόντα και τρόφιμα που παράγονται αλλού, γίνεται ευάλωτη στην κατάρρευση, ακριβώς επειδή τα οικονομικά παιχνίδια και οι αγορές εμπορευμάτων διευκόλυναν σε πολύ μεγάλο βαθμό την υπαγωγή της στην ισοπεδωτική διαδικασία της αποβιομηχάνισης.






ΟΙ ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΑΙΟΙ !!! ΜΕΣ ΤΗ ΡΟΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ...!!!


ΟΙ  Σ  Α  Ρ  Α  Κ  Α  Τ  Σ  Α Ν Α Ι Ο Ι μες τη ροή του χρόνου ...



                                                                                            Γράφει ο Νίκος Ζυγογιάννης
   Μια αρχαιοελληνική φυλή είναι οι Σαρακατσαναίοι που οι ρίζες της χάνονται στα βάθη των αιώνων. Νομάδες κτηνοτρόφοι, ζούσαν στα βουνά το καλοκαίρι και το χειμώνα στα  χειμαδιά (β΄νά-στράτα-χειμαδιά) διασκορπισμένοι σ' ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα.

  Κοιτίδα των Σαρακατσαναίων ήταν η οροσειρά της κεντρικής και νότιας Πίνδου και  η Ρούμελη με επίκεντρο τα ΑΓΡΑΦΑ, χώρος που λόγω της γεωφυσικής του  κατάστασης ήταν απάτητος, δεν ήταν γραμμένος πουθενά και γι' αυτό  κατοικούνταν από αυτόνομους και ελεύθερους ανθρώπους. Ο  διασκορπισμός τους από την αρχική κοιτίδα τους προς την υπόλοιπη  ηπειρωτική Ελλάδα έγινε επί Τουρκοκρατίας και κυρίως τον 18ο αιώνα,  στα χρόνια του Αλή Πασά.



  Ως προς το όνομά τους υπάρχουν πολλές και διάφορες ετυμολογίες.
 Σύμφωνα με τη Σαρακατσάνικη παράδοση πήραν το όνομά τους από τους Τούρκους.
 Όταν έγινε η άλωση της Κων/πολης, οι Σαρακατσαναίοι φόρεσαν μαύρα ρούχα, ως  ένδειξη πένθους, και δεν υποτάχθηκαν στον κατακτητή. Οι Τούρκοι  τους    έβλεπαν στα μαύρα και ανυπότακτους να μετακινούνται συνεχώς(σκηνίτες).
 Γι' αυτό τους ονόμασαν «Καρακατσάν» (καρά =μαύρος και κατσ(ι)άν=φυγάς,  ανυπότακτος ), δηλ. «μαύροι φυγάδες». Από το Καρακατσάν με  παραφθορά προήλθε η λέξη «Σαρακατσάνος».Μια άλλη πιθανή ετυμολογία  είναι από την τουρκική λέξη σαράν που σημαίνει «φορτώνειν» ή
 σαράι(=κατοικία,κονάκι) και την τουρκική μετοχή κατσιάν=φυγάς,ανυπότακτος,  (σαράν + κατσάν = Σαρακατσάνος) γιατί από καιρό σε καιρό φόρτωναν  τα πράγματά τους και μετακινούνταν με τα κοπάδια τους και γι' αυτό  τους έδωσαν αυτό το όνομα (παρατσούκλι) οι Τούρκοι.

  -- < Κατοικούμε εδώ από τότε που ο Θεός έφτιαξε αυτόν τον ευλογημένο τόπο με τα βνά και τα ποτάμια,τον ήλιο και το φεγγάρι.Από τότε κρατάει η γενιά μας,έλεγαν οι γερόντοι Σαρακατσάνοι.>-.
 Ανεξάρτητα από τις μετακινήσεις τους και τον εναλλασσόμενο τόπο  διαμονής τους έχουν τα ίδια ήθη και έθιμα και κυρίως μιλούν την  ίδια γλώσσα, την Ελληνική, απαλλαγμένη από ξένα στοιχεία,  αναλλοίωτη, που φέρει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της δωρικής  διαλέκτου. Το ίδιο αναλλοίωτοι και αμόλυντοι από αλλόφυλες  επιμειξίες παρέμειναν και οι Σαρακατσιάνοι, οι «καταλαγαρώτεροι Έλληνες» όπως  έγραψε ο Στέφανος Γρανίτσας. Διατήρησαν τα έθιμα, τις συνήθειες και  τους κανόνες συμπεριφοράς και διαβίωσης κατά τρόπο πιστό και  αυθεντικό. Στηρίχθηκαν στα παραδοσιακά τους έθιμα και στην ελληνική  τους ταυτότητα και δεν επέτρεψαν στην περιβάλλουσα αλλοεθνή και  ξενόγλωσση κοινωνία να εισβάλλει στη δική τους. Η οικονομική τους  ευρωστία και αυτονομία και η διαβίωσή τους σε καλλίτερες υλικές  συνθήκες τους οδήγησε, σε μια ουσιαστικά και τυπικά, εσωτερίκευση,  τήρηση και εφαρμογή των εθιμικών κανόνων διαβίωσης και κοινωνικής  συμπεριφοράς.



    Η χρήση μιας και μόνο γλώσσας, της Ελληνικής, αποδεικνύει ότι οι
 Σαρακατσιαναίοι είναι διαφορετικοί   από τους Βλάχους,( Οι Βλάχοι ή Αρμάνοι,ή Αρωμάνοι
 της Ελλάδας  γνωστοί και με άλλα ονόματα κατά περιοχές:
 Κουτσόβλαχοι, Μπουρτζόβλαχοι, Αρβανιτόβλαχοι,κ.λ .ενώ οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται  Βλαχόφωνοι Έλληνες)  που  μιλούσαν εκτός από τα Ελληνικά και τα  Βλάχικα. Επειδή η λέξη βλάχος(με β μικρό) χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει τον  άνθρωπο που έχει πρόβατα, τον κτηνοτρόφο, τον βοσκό και επειδή η  κτηνοτροφική ζωή ήταν κοινό τους στοιχείο, επήλθε σύγχυση πότε ένας  βλάχος (=αυτός που έχει πρόβατα, ο κτηνοτρόφος, ο βοσκός) είναι  Σαρακατσιάνος και πότε Βλάχος (=Βλαχόφωνο ). Με τη διαφορά όμως ότι  οι Σαρακατσαναιοι ήταν καθαροί νομάδες και δεν είχαν πουθενά χωριό, ενώ οι  Βλάχοι ζούσαν  νομαδικά και ημινομαδικά, ήταν πριν αιώνες  εγκαταστημένοι σε χωριά και ασχολήθηκαν και με το εμπόριο, τις  τέχνες και τα γράμματα, ενώ οι Σαρακατσάνοι στα μέσα του προηγούμενου αιώνα  εγκατέλειψαν το νομαδισμό. Αλλά και στην ενδυμασία, στα ήθη και  έθιμα, στον τρόπο ζωής ξεχωρίζουν οι Σαρακατσαναίοι από τους  Βλάχους, που δεν έρχονταν σε επιμειξία μεταξύ τους αλλά ούτε και  επαγγελματικό αλισβερίσι είχαν..




  Ο τρόπος ζωής τους ήταν οργανωμένος με ένα είδος ποιμενικής  συνεργασίας, το «Τσελιγκάτο». Είτε βρίσκονταν στα βουνά για  ξεκαλοκαιριό, είτε το χειμώνα στα χειμαδιά, αδέρφια, πρωτοξαδέρφια  και δεύτερα ξαδέρφια έσμιγαν τα κοπάδια τους σε ένα είδος  συνεταιρισμού, για την καλλίτερη παραγωγική συνεργασία και διάθεση των κτηνοτροφικών τους προϊόντων. Αρχηγός του «Τσελιγκάτου» ήταν ο  τσέλιγκας ( αρχιποιμένας ), πλούσιος κτηνοτρόφος, με πολλά πρόβατα,  που ξεχώριζε για τις ικανότητές του: έξυπνος, δυναμικός,  κοινωνικός, ευέλικτος,τολμηρός, έντιμος και δίκαιος...
 Αυτός κανόνιζε σχεδόν τα πάντα που είχαν σχέση με το τσελιγκάτο (  ενοικίαση βοσκοτόπων, πώληση γάλακτος και τυροκομικών προϊόντων,  αρνιών, μαλλιών κ.τ.λ.). Είχε όμως και κοινωνικό ρόλο στη στάνη:
 συμβούλευε- μαζί με τους γεροντότερους- και έλυνε διαφορές. Όλοι οι  σμίχτες είχαν συμμετοχή στα κέρδη και τις ζημιές του κοπαδιού. Του  Αγίου Δημητρίου για το καλοκαίρι και του Αγίου Γεωργίου για το  χειμώνα έκαναν λογαριασμό και απολογισμό των εσόδων και εξόδων του  τσελιγκάτου και πάντα κρατούσαν παραστατικά ( τεφτέρια ). Οι  Τσοπαναραίοι ήταν αυτοί που είχαν λίγα ή καθόλου πρόβατα και δεν  είχαν δικό τους τσελιγκάτο. Με τα πρόβατα αλλά και τα άλλα ζώα τους  έδενε στενή σχέση. Τα φρόντιζαν και τα πρόσεχαν ιδιαίτερα, αφού  ήταν γι' αυτούς όλη τους η περιουσία.

  Το σπίτι των Σαρακατσαναίων ( το κονάκι ), που το κατασκεύαζαν μόνοι τους, ήταν  ένα καλύβι με σάλωμα και ήταν δυο τύπων: α) το ορθό κονάκι (  κωνοειδής καλύβα ), που κατέληγε στην κορυφή του σε σταυρό και είχε  στο κέντρο την εστία ( φωτογώνι ) και γύρω-γύρω διασκευασμένους  χώρους όπου τοποθετούσαν ρούχα, είδη μαγειρικής κ.τ.λ., ενώ υπήρχε  σταθερή θέση για το εικόνισμα β) ο πλάγιος τύπος με δίρριχτη στέγη  που κατασκευαζόταν από κορμούς δέντρων, ξύλα ( πελεκούδια ) και  κλαδιά ελάτων ( μπάτσες ). Τα «κονάκια», ο οικισμός δηλ. το σύνολο  των νομαδικών οικογενειών αποτελούσε τη Στάνη. Στάνη και τσελιγκάτο  δεν ταυτίζονταν. Μπορεί μια στάνη να είχε δυο ή περισσότερα  τσελιγκάτα. Το αντίστροφο όχι.

  Η Σαρακατσάνικη οικογένεια ήταν πατριαρχική. Αυστηρή πειθαρχία και άγραφοι  απαρασάλευτοι νόμοι όριζαν τη συμπεριφορά του κάθε μέλους της.
 Αρχηγός της οικογένειας ήταν ο άνδρας, ο πατέρας. Στον πατέρα και  τη μάνα υπήρχε απόλυτος σεβασμός. Το κορίτσι το χαρακτήριζε η  ντροπαλοσύνη, η καλή ανατροφή και ο καλός ψυχικός κόσμος. Το αγόρι  έπρεπε να ήταν σεμνό, συγκρατημένο στις πράξεις, τα λόγια και τους  τρόπους του. Ο στυλοβάτης όμως της οικογένειας ήταν η γυναίκα, που  σήκωνε όλο το βάρος των ευθυνών. Αυτή είχε καθημερινά αναλάβει όλες  τις δουλειές του νοικοκυριού ( να φέρει ξύλα, ν' ανάψει φωτιά, να  φέρει νερό από τη βρύση με τη βαρέλα, να περιποιηθεί τα παιδιά, να  κάμει το νοικοκυριό του κονακιού κ.τ.λ. ), αλλά και τις εξωτερικές  δουλειές των προβάτων ( παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων,  κατασκευή, στρώσιμο, ξέστρωμα μαντριών κ.τ.λ. ).Η ρόκα, για το  γνέσιμο του μαλλιού, ήταν η αχώριστη συντροφιά της. Όπου κι αν  πήγαινε την είχε μαζί της. Το γνέσιμο του μαλλιού ήταν για τη Σαρακατσάνα  ευχαρίστηση και «σκόλη». Εκείνο όμως που την κρατούσε «σκλαβωμένη»  ήταν ο αργαλειός.  Η Σαρακατσάνα ήταν μια αφανής ηρωίδα της καθημερινής  ζωής. Έπρεπε να υπηρετεί την οικογένεια με θρησκευτική ευλάβεια και  προσήλωση. Ενέπνεε όμως σεβασμό και έχαιρε εκτίμηση, ιδιαίτερα όταν  γίνονταν μητέρα.


  Η παιδεία των Σαρακατσάνων ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Οι σκληρές συνθήκες ζωής  και οι συνεχείς μετακινήσεις τους στις ορεινές περιοχές δεν  επέτρεπαν τη μόρφωση των παιδιών τους σε σχολεία. Κάποια  τσελιγκάτα, το καλοκαίρι, με δικά τους έξοδα μίσθωναν δάσκαλο,  συνήθως συνταξιούχο, για να δώσει κάποιες γνώσεις στα παιδιά. Τα  παιδιά παρακολουθούσαν τα μαθήματα σε μια ειδικά διαμορφωμένη  καλύβα, το «δασκαλοκάλυβο». Είχαν όμως μια βαθιά αίσθηση του  ελληνικού γλωσσικού οργάνου. Από τις αφηγήσεις τους διαπιστώνει  κανείς μια λιτότητα και παραστατικότητα στην έκφραση, ενώ στα  τραγούδια τους φαίνεται μια βαθιά αίσθηση του ρυθμού και του μέτρου.

  Οι Σαρακατσιάνοι ήταν πιστοί χριστιανοί, χωρίς μεγάλη θεωρητική κατάρτιση.
 Τελούσαν όμως τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και ένιωθαν δέος για τα  μυστήρια, ειδικά του γάμου και της βάπτισης. Τις μεγάλες γιορτές  της Χριστιανοσύνης και τις ονομαστικές γιορτές τις γιόρταζαν με  μεγαλοπρέπεια, όπου κι αν βρίσκονταν. Γλεντούσαν συχνά με  χορό και  τραγούδια. Τα τραγούδια, προϊόν ιστορικής και συναισθηματικής  εσωτερίκευσης γεγονότων και καταστάσεων, κατατάσσονται σε
 ενότητες: στα κλέφτικα, στα ποιμενικά, της Χαράς  ( γάμου ) της αγάπης, του χωρισμού και της ξενητειάς. Οι  χοροί τους λεβέντικοι, έχουν την καταγωγή τους στον αρχαίο ελληνικό  ρυθμό. Το παίξιμο της φλογέρας - το κατεξοχήν μουσικό όργανο - για  το Σαρακατσάνο τσοπάνη ήταν μια ιεροτελεστία. Ιδιαίτερα γλεντούσαν, όταν  γίνονταν κάποιος γάμος στο τσελιγκάτο. Ο γάμος μαζί με τη γέννηση  των παιδιών αποτελούσε τους δυο κύριους πόλους της Σαρακατσάνικης κοινωνίας. Ο  γάμος ήταν ένα κοινωνικό φαινόμενο πολυδιάστατο, με ένα κύκλο  πράξεων, στάσεων, συμβόλων και συμπεριφορών. Χαρακτηριστικό του  ήταν η ενδογαμία. Κοινωνικός σκοπός του γάμου ήταν η αναπαραγωγή (  γέννηση και ανατροφή παιδιών ) και η κοινωνική κατανομή της  εργασίας. Αλλά, και το θάνατο περιβάλουν με ένα κύκλο εκδηλώσεων  και πράξεων που φανερώνει ότι ήταν προετοιμασμένοι για το  αναπόφευκτο αυτό γεγονός. Στις μετακινήσεις τους, στο ξεκαλοκαιριό  ή το χειμαδιό, είχαν πάντα μαζί τους τη νεκροαλλαξιά. Τα τσελιγκάτα  συνέβαλαν αποφασιστικά στους αγώνες της ανεξαρτησίας. Στην  επανάσταση του 1821 οι Σαρακατσιαναίοι ήταν τα στηρίγματα της κλεφτουριάς - όπως  και όλοι οι άνθρωποι του βουνού - και της εξασφάλιζαν τα  απαραίτητα. Κάθε οικογένεια είχε δώσει κι από έναν κλέφτη. Πολλοί  ήταν και οι επώνυμοι Σαρακατσάνοι αγωνιστές ( αρματολοί και κλέφτες ) της  προεπαναστατικής και της επαναστατικής περιόδου, όπως οι αρματολοί  του Καρπενησίου Συκάδες, ο Β. Δίπλας, ο Χασιώτης και ο Λεπενιώτης (  αδέλφια του Κατσαντώνη ), ο Φαρμάκης, ο Γ. Τσόγκας, ο Αραπογιάννης,  ο Λιάκος και κυρίως τα καμάρια των Σαρακατσαναίων, ο Κατσαντώνης και ο Καραϊσκάκης πολεμιστές  και καπετάνιοι των Αγράφων, Τζουμέρκων και Ρούμελης. Στον Μακεδονικό  Αγώνα βοήθησαν τα ελληνικά αντάρτικα σώματα ως οδηγοί,  αγγελιοφόροι, τροφοδότες και σύνδεσμοι. Περιέθαλψαν τραυματίες στις  στάνες τους, διέθεσαν τρόφιμα, ιματισμό, μετέφεραν όπλα και  συμμετείχαν οι ίδιοι στα αντάρτικα σώματα, όπως ο οπλαρχηγός Κ.
 Γαρέφης κ. α. Ο Παύλος Μελάς συνεργάστηκε στενά με τους Σαρακατσάνους. Ανώνυμοι Σ. αγωνιστές επίσης αντιστάθηκαν σ' όλους τους κατακτητές...

  Αυτό που άφησαν πίσω τους ως κληρονομιά οι Σαρακατσιαναίοι δεν είναι μαρμάρινα  αγάλματα, πίνακες ζωγραφικής, βιβλία προγονικά, αλλά μας  κληροδότησαν υπέροχα ξυλόγλυπτα και όμορφα υφαντά, αντικείμενα που  φιλοτέχνησαν για να κάνουν τη ζωή τους ευκολότερη. Η γυναίκα  έφτιαχνε μόνη της τις αντρικές και γυναικείες φορεσιές. Μετά τον  κούρο, το ξάσιμο του μαλλιού, το γνέσιμο, η ύφανση, το ράψιμο ήταν  δικιά της δουλειά. Οι Σαρακατσαναίοι δε φόρεσαν ποτέ άλλο ξενικό ύφασμα, παρά  μονάχα υφάσματα δικής τους κατασκευής. Η χαρακτηριστική σοβαρότητα  των σκούρων χρωμάτων στις φορεσιές, τα υπέροχα χρώματα και σχέδια  στις «παναούλες», τις μικρές ποδιές από χοντρό μάλλινο ύφασμα, ο  ολοκέντητος κόκκινος φλάμπουρας του γάμου με θέματα αυστηρής  συμμετρίας ανάμεσα και γύρω από τις τέσσερις γωνίες του σταυρού  είναι μερικά από τα στοιχεία της Σαρακ. τέχνης.

  Σήμερα η ποιοτική μεταβολή και ο κοινωνικός μετασχηματισμός των Σαρακατσαναίων  είναι πραγματικότητα. Η κάθοδός τους από τα βουνά στις πεδιάδες, η  εγκατάλειψη του πλάνητα βίου, η αγροτική διαβίωση ( ένα μικρό  ποσοστό ασχολείται με την κτηνοτροφία ) αλλά και η ενασχόληση με  ελεύθερα επαγγέλματα, η συμμετοχή τους στις μισθωτές υπηρεσίες,  ιδιωτικές και δημόσιες, η ανάδειξή τους στην επιστήμη, τις τέχνες,  τα γράμματα και την πολιτική διαμόρφωσαν μια Σαρακ. κοινωνία που  συνδυάζει την παράδοση με τον εκσυγχρονισμό. Ιδιαίτερα διέπρεψαν  στις επιστήμες, αλλά δεν υπάρχει τομέας στον επαγγελματικό χώρο,  στον οποίο να μην έχουν συμμετοχή οι Σαρακατσαναίοι Όμως οι αρχές τους και οι  αξίες της ζωής δεν άλλαξαν, με μεγαλύτερη την αξία της πατρίδας και της οικογένειας. Φιλήσυχοι και φιλόξενοι,  νομοταγείς και αξιόπιστοι,  αξιοπρεπείς και εχέμυθοι, εργατικοί και αυτάρκεις διακρίνονται για το μαχητικό  τους πνεύμα, το σφρίγος και την αγωνιστικότητά τους...

  Από το 1960 και μετά, που οι Σαρακατσάνοι διασκορπίστηκαν στις πόλεις και τα  χωριά, σαρανταπέντε πολιτιστικοί σύλλογοι και η Πανελλήνια  Ομοσπονδία Συλλόγων Σαρακατσαναίων ( ΠΟΣΣ ) προσπαθούν να κρατήσουν
  και να συνεχίσουν τη Σ. παράδοση και να αντισταθούν στην  αφομοιωτική και ισοπεδωτική τάση της εποχής μας, με το να  συγκεντρώνουν και να καταγράφουν τα Σ. τραγούδια, να μαθαίνουν τους  χορούς στους νέους, διατηρώντας δικά τους χορευτικά συγκροτήματα.
 Με τα τμήματα γερόντων αναπαράγουν το πλούσιο και ανεξάντλητο  υλικό, αφού οι γέροντες είναι οι μοναδικοί αδιάψευστοι μάρτυρες της  Σαρακ. ιστορίας.  Μεγάλη είναι η προσφορά στη διάδοση του Σαρακατσάνικου
 τραγουδιού, των Σαρακατσάνων τραγουδιστών, επαγγελματιών και μη, που έχουν  ηχογραφήσει σε δίσκους και κασέτες,CD,DVD τα τραγούδια τους. Το Λαογραφικό  Μουσείο Σαρακατσάνων στις Σέρρες, όπου εκτίθεται αυθεντικό υλικό απ' όλες τις  περιοχές της Ελλάδας που έχει σχέση με τη ζωή και τη λαϊκή τέχνη  των Σαρακατσάνων, έτυχε Ευρωπαϊκής αναγνώρισης και βραβεύτηκε από την  Ευρωπαϊκή Επιτροπή Μουσείων. Υπάρχουν όμως μουσεία, μικρότερης ίσως  εμβέλειας, και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας με υλικό από τη λαϊκή  τέχνη και τη ζωή των Σαρακατσαναίων. Υπαίθριοι παραδοσιακοί οικισμοί ( Στάνες )  σε διάφορα μέρη της χώρας κατασκευάστηκαν από συλλόγους και  αναβιώνουν σκηνές από την καθημερινή ζωή των Σαρακατσαναίων. Έντυπο υλικό  κυκλοφορεί για ενημέρωση των απανταχού Σαρακατσαναίων, όπως η «  Ηχώ των Σαρακατσαναίων» που εκδίδεται από την ΠΟΣΣ, το ετήσιο περιοδικό  «Σαρακατσαναίοι» από την αδελφότητα Σαρακ. Ηπείρου, η εφημερίδα "Σαρακατσ. Χαιρετήματα" από των εν αθήναις Σαρακ. Ηπείρου, το περιοδικό «Τα Δέοντα των Σαρακατσαναίων» από το  Σύνδεσμο Σαρακ. Φθιώτιδας. <Τα Δρώμενα των Σαρακατσ.Φοιτητών> κ.ά. Σε συνέδρια πανελλήνια και ημερίδες  με εισηγητές διάφορους επιστήμονες συζητούνται ποικίλα θέματα  σχετικά με τους Σαρακατσαναίους.  Το Πανελλήνιο Αντάμωμα στο  Περτούλι Τρικάλων την τελευταία Κυριακή του Ιουνίου και άλλα  τοπικά, σε θέσεις που συνήθως ξεκαλοκαίριαζαν οι Σαρακατσαναίοι., που γίνονται  κάθε χρόνο καθώς επίσης, συνεστιάσεις, συνάξεις και χοροεσπερίδες  βοηθούν στη διατήρηση της παράδοσης αλλά και στη σύσφιξη των  σχέσεων μεταξύ των Σαρακατσαναίων. Τέτοια τοπικά ανταμώματα οργανώνονται στο  Βελούχι ( θέση Άγιοι Απόστολοι Μερκάδας ) την δεύτερη  Κυριακή του  Ιουλίου από το Σύνδεσμο Σαρακ. Φθιώτιδας, στην Πάρνηθα ( στη θέση Μόλα
 ) του Αγίου Πνεύματος από τους Συλλόγους Σαρακ. Αττικής, στο Γυφτόκαμπο  ( κεντρικό Ζαγόρι Ηπείρου ) την πρώτη Κυριακή του Αυγούστου από την  Αδελφότητα Σαρακ. Ηπείρου, στην Ελατειά Δράμας ( θέση Μπουζάλα ) στις  20 Ιουλίου από τους Συλλόγους Σαρακ.Αν. Μακεδονίας και Θράκης,στο όρος Βόρας(Καϊμακτσαλάν) στις 22 Αυγούστου από τους Συλλ. Σαρακ.κεντρικής Μακεδονίας,καθώς και Βοιωτίας,Αιτωλοκαρνανίας,Πρέβεζας,Θεσπρωτίας,β.Πελοποννήσου κ. α. Επίσης  στη Βουλγαρία στο όρος Καραντίλα ( Σλίβεν ) από την Ομοσπονδία Συλλ. Σαρακ., που έχουν μείνει  εκεί μετά το κλείσιμο των συνόρων, αλλά διατηρούν τη γλώσσα, τα ήθη  και τα έθιμα της Σαρακ. παράδοσης...

  Πολλοί είναι εκείνοι, Έλληνες και ξένοι, ερευνητές, λαογράφοι,  κοινωνιολόγοι, ιστορικοί,γλωσσολόγοι,ανθρωπολόγοι που ασχολήθηκαν και ασχολούνται με τη ζωή  και τον πολιτισμό των Σαρακαταναίων, όπως η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη  που μελέτησε τον ποιμενικό βίο των Σαρακατσαναίων,.Π.Αραβαντινός,Δ. Γεωργακάς,  Ν.Μάτσας,Ε.Φιλιππίδη, οι Ε.Μακρής,Ι.Μποτός,Ν.Κατσαρός,Θ.Γιαννακός.Γ.Αγραφιώτης,Δ.Γαρούφας, Μ.Πολυμεροπούλου,Θ. Καλοδήμος,Γ.Τσουμάνης, Ν. Ζυγογιάννης κ.α. Ο ανθρωπολόγος διδάκτωρ Άρης Πουλιανός που έδωσε νέα διάσταση στο  θέμα της προέλευσης των Σαρακατσαναίων(οι Σαρακατσάνοι είναι ο αρχαιότερος λαός της Ευρώπης), οι καθηγητές κοινωνιολογίας
Γ. Καββαδίας, Δ. Μαυρόγιαννης,και οι Garsten Hoeg,J.K.Campbell,Patrick leigh fermor, Glaube Fauriel. κ.α.


                                      ΝΙΚΟΛΑΟΣ Γ. ΖΥΓΟΓΙΑΝΝΗΣ


                                               Καθηγητής

                                     Πρ.πρόεδρος Πανελλ.Σ.Σαρακατσαναίων

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ... ΚΙ ΕΣΥ ΛΑΕ ΒΑΣΑΝΙΣΜΕΝΕ ... !!!

Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης 

Σύμφωνα με όσα λέγονται αυτές τις μέρες στη σχετική Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, προκύπτει πως 900 εκ. Ευρώ(!!!) φόρτωσε το Καθεστώς στις πλάτες του πενόμενου Λαού, για τα παραισθησιογόνα που του δίνει!!!

Τόσο είναι το σύνολο των “Δανεικών κι αγύριστων” που έχουν δοθεί στα ΜΜΕ (ιδιοκτήτες των οποίων είναι το “ανφάν γκατέ” της Οικονομικής Ολιγαρχίας της Χώρας) προκειμένου να ασκούν ανελλιπώς την προπαγάνδα του καθεστώτος πολιτικο/οικονομικου Συστήματος, που ως γνωστόν είναι να παρουσιάζει (και να πείθει το φιλοθεάμον κοινό) πως:

  • “ΜΑΖΊ ΤΑ ΦΆΓΑΜΕ” (τα βουνά των δανεικών)
  • “ΜΑΖΊ ΤΑ ΑΠΟΦΑΣΊΣΑΜΕ” (τα μέτρα που πνίγουν τον Λαό για να πληρωθούν οι “δανειστές/δυνάστες”)
  • “ΜΟΝΟ ΕΜΕΊΣ – ΤΟ ΊΔΙΟ ΣΎΣΤΗΜΑ – ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΕ ΣΏΣΟΥΜΕ” (οι ίδιοι που σε καταστρέψαμε)
  • “ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΜΑΣ, ΤΟ ΧΑΟΣ”
Bρίσκω πολύ λίγα τα λεφτά, αναλογιζόμενος πως, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, οι μισοί Έλληνες (αυτοί που δηλώνουν πως ψηφίζουν Κούλη, Αλέξη, Φώφη, Λεβέντη, Πάνο, Σταύρο, Φασισμό, Κομμουνισμό και ότι άλλο έχει ο μπαχτσές) συνεχίζουν να περιμένουν τη σωτηρία της χώρας από αυτούς που την κατέστρεψαν!!!

Τόσο δυνατό (και αποτελεσματικό) παραισθησιογόνο, για τόσο πολύ κόσμο (μιλάμε για εκατομμύρια), επί τόσα χρόνια, δεν είναι και ακριβό!!!...

Και βέβαια, δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως τα λεφτά αυτά, (τα “δανεικά κι αγύριστα”) δεν τα χάνουν οι Τραπεζίτες!...
Όοοοοχι, βέβαια!!

Τα λεφτά αυτά, τα πληρώνει ο εθισμένος στο παραισθησιογόνο λαός, μέσα από το (πολύ ευφάνταστα στημένο) σύστημα της “Ανακεφαλαιοποίησης των Τραπεζών” που ως τώρα του έχει κοστίσει πολλά από τα δισεκατομμύρια που του έχουν φορτώσει στην πλάτη, αυτοί οι ίδιοι που τον κοιμίζουν...

Αυτούς τους κυρίους (του “Συστήματος”) για ένα πράγμα δεν μπορεί να τους κατηγορίσει κανένας: Ότι κοιμούνται!!!... (σε αντίθεση με τον λαό...)

Ξέρεις τί είναι να πληρώνεις ΑΠΌ ΤΟ ΥΣΤΈΡΗΜΆ ΣΟΥ για να έχεις (και να μάχεσαι γι' αυτές) παραισθήσεις που σε καταστρέφουν;!;!;!;!...

Άξιος ο μισθός των ΜΜΕ και των αφεντικών τους...

ΜΠΑΡΟΛΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ...ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ !!!


Μετά απο πολύωρη και ώριμη σκέψη και συζήτηση με τον εαυτό μου παρακολουθώντας το Ιταλία-Ισπανία κι αφου συμπεριέλαβα πολλά πραγματα στις σκέψεις μου ήρθε η ώρα να δώσω ένα πρόωρο τέλος σε αυτο που αγαπώ τόσο πολυ,σε αυτό που με έμαθε να ζω,σε αυτό που ήθελα να κάνω σε όλη μου την ζωή αφου πλέον θέλω να έχω την υγεια μου και να μπορω να εργάζομαι κ να προσφέρω στην γυναικα κ την οικογένεια μου. Τέλος λοιπόν σε μία περιπέτεια(μην πω καριέρα θα ήταν αμαρτία) τουλάχιστον 14 χρόνων με πολλά δάκρυα μετα απο κάθε χαμένο αγώνα, αίματα(ειδικα απο τα γήπεδα με χώμα που δόξα τον Θεό πρόλαβα) αλλα κυρίως πολλά όνειρα και αγάπη. Τέλος για μένα ο ρόλος του ποδοσφαιριστή και το ποδόσφαιρο απο αυτό το πόστο αφου οι κατα καιρούς πόνοι στο πόδι μου δεν μου το επιτρέπουν. Πέρασα πολλά,γνώρισα ανθρώπους καλούς,αδιάφορους,κακούς,εγκληματίες αλλα μπορω να πω πως χάρηκα κ έφτασα μέχρι ενα σημείο να ζήσω το όνειρο μου στην Δ´ Εθνικη κατηγορία με την Χαλκίδα, Γ´Εθνικη κατηγορία με τον Ατρόμητο Πειραιώς και λίγους μήνες στην Β´ Εθνικη κατηγορία της Ρουμανίας αλλα και με προπονησεις κ φιλικά με την Εθνικη Ομάδα Beach Soccer.
Δίπλα μου είχα πάντα την οικογένεια μου βέβαια όχι χρηματικά όπως πολλοι πλέον όπου αγωνιστηκα αγωνιστηκα με την αξία μου όχι με ψεμματα μονο με την αγαπη που εχω για το ποδοσφαιρο,χωρίς αυτούς τους ήρωες δεν θα ημουν τιποτα δεν θα ειχα καταφέρει το παραμικρό ηταν κ είναι το στήριγμα μου. Πλέον έχω δουλεια και μια υπέροχη γυναικα που αισθάνομαι την υποχρέωση να είμαι σε όλα διπλα της και πάντα ενεργός και υγειής. Η σκέψη μου είναι να συνεχίσω απο το πόστο της προπονητικής που απο το λιγο που εχω ασχοληθεί στις νεαρές ηλικίες εχω αγαπήσει κ με εχουν αγαπήσει. Βέβαια δεν θα αφησω και το ποδόσφαιρο έτσι αφου πίσω μου αφήνω κάποιον πολύ καλυτερο κ πιο δυνατό κουβαλώντας όλες μου τις εμπειρίες κ βοηθώντας τον σε κάθε βήμα τον μικρό μου αδερφο τον Ανδρέα που ελπίζω να σας απασχολήσει όλους στο μέλλον.Για την ιστορία λοιπόν οι ομάδες που πέρασα: Αίολος, Α.Ο Κοσκίνων,Μικτή Ευβοίας Α.Ο Χαλκις, Ατρόμητος Πειραια,Farul Constanta,Α.Ο Δύστου,ΚΡΙΟΣ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ,Α.Ο Πειραιας, Άτταλος Νέας Φιλαδελφειας και ΠΑΟΚ Μάνδρας. Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ σε ανθρώπους που σεβάστηκα μέσα στον χώρο και με σεβάστηκαν παρα το νεαρό της ηλικίας μου με μεγαλύτερο όλων στα μάτια μου τον Γιώργο Ποδαρά παλαίμαχο ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού και προπονητή μου στην Χαλκιδα που πίστεψε τόσο σε μένα στην ηλικία των 17. Σε ευχαριστω πολυ coach. Ευχαριστώ επίσης όλα τα λαμόγια,απατεώνες αλλα κ μεγάλους υποκριτές και Ιούδες(παίκτες,προπονητές και παράγοντες) που συνάντησα σε αρκετές απο τις ομάδες που αγωνίστηκα, τους ευχαριστω ολους γιατι αυτοί με έκαναν αυτο που είμαι,τόσο δυνατό και ψυχρό γιατι κ η ζωή αυτή είναι όπως το ποδόσφαιρο. Οι καλές στιγμές ειναι μετρημένες και κρατάνε λιγο αλλα αυτες ειναι που μετράνε.Εξάλλου όπως λεει ενας πολύ ευγενικος και καλός κύριος που έχω γνωρισει το μόνο που μένει ειναι οι φωτογραφίες και απο αυτές έχω πολλές κύριε Elias Thalassis και Apostolos Averkiadhs.Σας ευχαριστώ πολύ κι εσάς για το ομορφο άλμπουμ φωτογραφιών που μου έχετε χαρίσει. Για το τέλος μην τα βάφουμε όλα μαύρα αυτο δεν είναι τίποτα κάτι τελειώνει κάτι νέο αρχίζει. Τα πραγματικά προβλήματα ειναι εκεί έξω και καλούμαστε όλοι να τα αντιμετωπίσουμε με τα αγαπημένα μας πρόσωπα με χαμόγελο. Ο λόγος που το αναφέρω ένας ήρωας ανάμεσα μας που γνωρίζω λίγο αλλα θαυμάζω πολύ και όλη μου η θετική ενέργεια είναι μαζί του...!!! Κράτα γερά αδελφέ Giannis Rokkakis Δευτέρα 27 Ιουνίου 2016 Μπαρόλας Γιώργος

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΕΣ ΥΠΟΒΡΥΧΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΑΡΧΑΙΑ ΤΟΥ ΒΥΘΟΥ ΤΗΣ ΔΗΛΟΥ !!!

download
Κατά τη διάρκεια ερευνητικής αποστολής εντοπίσθηκαν και αποτυπώθηκαν τοίχοι κτισμάτων στον αιγιαλό κατά μήκος της ακτογραμμής. Επίσης εντοπίστηκαν και αποτυπώθηκαν δομικά στοιχεία πεσμένης κιονοστοιχίας σε βάθος από 20 εκατοστά έως 5 μέτρα καθώς και μια κατασκευή με ισχυρή θεμελίωση, η οποία φαίνεται ότι, πιθανότατα ανήκε σε λιμενική εγκατάσταση για την ταύτιση της οποίας μόνο η ανασκαφική έρευνα θα δώσει περισσότερες πληροφορίες.
Η ύπαρξη αρχαίων λιμενικών εγκαταστάσεων αποτελούν μέρος ενός ακόμη λιμανιού στην περιοχή. Στην ευρύτερη περιοχή σε απόσταση 35 μέτρων βορειοδυτικά του όρμου Σκαρδανά εντοπίστηκε ναυάγιο που χρονολογείται στην Ύστερη Ελληνιστική Εποχή.
ΦΩΤΟ EUROKINISSI
Από τα αποτελέσματα της υποθαλάσσιας έρευνας στη Δήλο, προκύπτει ότι όπως και στον όρμο της Συνοικίας του Σταδίου, τον οποίο η ερευνητική ομάδα είχε μελετήσει το 2014 και 2015, και στον όρμο της Συνοικίας του Σκαρδανά λειτουργούσε ένα λιμάνι εμπορικό, με χρήση βοηθητική στο κεντρικό αρχαίο λιμάνι της Δήλου. Επιπροσθέτως, η ερευνητική αποστολή πραγματοποίησε υποβρύχιες διερευνητικές αυτοψίες για τον εντοπισμό αρχαίων ναυαγίων μεταξύ Δήλου και Ρήνειας κατά τη διάρκεια των οποίων εντοπίσθηκαν επτά ναυάγια αρχαίων εμπορικών πλοίων.
ΦΩΤΟ EUROKINISSI
Πρόκειται για πέντε ναυάγια της Ύστερης Ελληνιστικής περιόδου ένα ναυάγιο της Ρωμαϊκής περιόδου και ένα ναυάγιο το οποίο μετέφερε δομικό υλικό (σχιστολιθικές πλάκες).Το γεγονός αυτό δηλώνει ότι η Δήλος γνώρισε μια ραγδαία οικονομική ανάπτυξη μετά το 167 π.Χ., όταν οι Ρωμαίοι το μετέτρεψαν σε μια εμπορική βάση που συνέδεε την ανατολική και τη δυτική Μεσόγειο. Επιπλέον, ο δίαυλος μεταξύ Δήλου και Ρήνειας αποτελεί ένα από τα βασικά θαλάσσια περάσματα.
ΦΩΤΟ EUROKINISSI