OI AKΑΔΗΜΙΕΣ ΤΗΣ Π.Α.Ε. ΑΟ Η ΘΗΒΑ ΣΤΗΝ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 2007

OI AKΑΔΗΜΙΕΣ ΤΗΣ Π.Α.Ε. ΑΟ Η ΘΗΒΑ ΣΤΗΝ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 2007

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2021

Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ !!! ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ Α.Ο. Η ΘΗΒΑ !!!

 

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΘΗΒΑΣ  

ΔΕΥΤΕΡΑ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2021

Πραγματοποιήθηκε παρά τον Αφόρητο Καύσωνα , μέσα σε κλίμα Αισιοδοξίας , και Ενθουσιασμού ο Αγιασμός τού Ιστορικού Α.Ο. Η ΘΗΒΑ από τον Πανοσιολογιότατο Αρχιμανδρίτη Πατέρα Νικόδημο . Σύσσωμο παρευρέθηκε το Διοικητικό Συμβούλιο τής Ομάδας με επικεφαλής τον Πρόεδρο του κ. Βαγγέλη Φούκα , ο Προπονητής κ. Σωτήριος Παπαναστασίου με τούς Συνεργάτες του , και όλο το Έμψυχο Δυναμικό τής Ομάδας , πού απαρτίζεται από Νεαρούς Ανερχόμενους Ποδοσφαιριστές αλλά και από Έμπειρους Ποδοσφαιριστές με θητεία σε Εθνικές Κατηγορίες .

Είναι χαρακτηριστικό ότι  το  Διοικητικό Συμβούλιο και  το Προπονητικό Team είναι όλοι Παλαίμαχοι  Ποδοσφαιριστές τού Α.Ο. Η ΘΗΒΑ , ενώ το  Έμψυχο δυναμικό τής Ομάδας  είναι όλοι Βοιωτοί .

Ο  Πανοσιολογιότατος  Αρχιμανδρίτης Πατέρας Νικόδημος  απηύθυνε Σοφά Θεόπνευστα λόγια σε όλη την Ομάδα  ευχόμενος Καλή και Ευλογημένη Νέα  Ποδοσφαιρική Περίοδο με πολλές επιτυχίες . Στους Ποδοσφαιριστές μίλησαν επίσης ο Πρόεδρος κ. Βαγγέλης Φούκας , ο Ταμίας κ. Δημήτριος Τσακανίκας , όπως και ο Προπονητής κ. Σωτήριος Παπαναστασίου .

ΚΑΛΗ ΝΕΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ  ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ  ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕ  

Α.Ο. Η ΘΗΒΑ !!!


                                                                Δημήτρης Σοβατζής



 









Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2021

ΣΕ ΠΟΙΑ ΔΥΣΗ '' ΑΝΗΚΟΥΜΕ '' ;


«Δείξε μου τους φίλους σου, να σου πω ποιος είσαι», θέλει η λαϊκή θυμοσοφία. Σύμφωνοι, αρκεί να μπορείς να τους εντοπίσεις, διότι στη διεθνή σκηνή και ιδίως σε ό,τι αφορά στην Τουρκία, δεν είναι πάντοτε σαφές

Τι ακριβώς καλείται να συναγάγει η Ελλάδα, όταν μία σύμμαχος χώρα στο ΝΑΤΟ και η κυριότερη από πλευράς οικονομικής ισχύος εταίρος στην ΕΕ, Γερμανία, θεωρεί ως απλή «οπισθοδρόμηση» και «απόκλιση από τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών», τις απειλές Ερντογάν για τα Βαρώσια;

Αντίστοιχα, τι καλείται να αντιληφθεί η χώρα μας, ως προς τον ρόλο της ΕΕ, τόσο έναντι της ιδίας όσο και ευρύτερα στη διεθνή σκηνή, όταν οι ΗΠΑ πρωτοστατούν για τη σύγκληση του Σ.Α. του ΟΗΕ και την ίδια ώρα η ΕΕ δεν εμφανίζεται διατεθειμένη να συγκαλέσει ούτε καν το Συμβούλιο υπουργών Εξωτερικών, αναφορικά με τις εξελίξεις στο Κυπριακό ζήτημα;

Όσα διαδραματίστηκαν πρόσφατα στην Κύπρο, με τον Ερντογάν να πιέζει για τη λύση των δύο κρατών στη Μεγαλόνησο αλλά και να προχωρά μονομερώς στο άνοιγμα της περίκλειστης πόλης των Βαρωσίων, παρείχαν την ευκαιρία να διευκρινιστεί πέραν πάσης αμφισβητήσεως ο ρόλος που διαδραματίζουν εταίροι και σύμμαχοι έναντι της Κύπρου και βεβαίως της Ελλάδος.

Από τη σαφή, πλην μάλλον ήπια, ανακοίνωση του ύπατου εκπροσώπου της ΕΕ Ζοζέπ Μπορέλ -ο οποίος, τουλάχιστον, χαρακτήρισε ως απαράδεκτη και μονομερή την απόφαση για αλλαγή καθεστώτος των Βαρωσίων, προκαλώντας αντιδράσεις εκ μέρους της Άγκυρας- έως τις αμφίσημες τοποθετήσεις της καγκελαρίου Α. Μέρκελ, η οποία θεώρησε ως «οπισθοδρόμηση» τις δηλώσεις Ερντογάν για το Κυπριακό, η ΕΕ δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Ιδίως, δε, της θέσης που θα όφειλε να έχει μία πολιτική και οικονομική ένωση εταίρων έναντι των κρατών-μελών της, όταν παραβιάζεται η διεθνής νομιμότητα εις βάρος τους, από τρίτες χώρες.

Στον αντίποδα, ο κατηγορηματικός τρόπος με τον οποίο αντέδρασαν οι ΗΠΑ, τόσο δια στόματος του υπουργού Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν όσο και δια των τοποθετήσεων της Δρ. Κάρεν Ντόνφριντ, υποψήφιας υφυπουργού Εξωτερικών για Ευρωπαϊκές Υποθέσεις αλλά και του προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας Ρόμπερτ Μενέντεζ, καταδικάζοντας ρητά την τουρκική προκλητικότητα και ζητώντας την αντιμετώπισή της από το Σ.Α. του ΟΗΕ, κατέδειξαν πού ακριβώς «στέκονται» οι ΗΠΑ.

Τούτων δοθέντων, οι ενστάσεις που διετύπωσε ως προς τον ισχνό ρόλο της ΕΕ στο Κυπριακό ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Δένδιας, σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Ερμής», όχι μόνον είναι απολύτως βάσιμες αλλά μάλλον διασκεδάζουν τις εντυπώσεις ως προς την πραγματική διάσταση των πραγμάτων.

Για την ακρίβεια, λέγοντας ότι «η ΕΕ από μόνη της δεν έχει ενσωματώσει στην πολιτική της τον σημαντικό γεωπολιτικό ρόλο που καλείται να παίξει», ο κ. Δένδιας, δεδομένου του θεσμικού του ρόλου, μάλλον επιχείρησε να τηρήσει λεπτές ισορροπίες, την ίδια ώρα που η απουσία της ΕΕ από τη διεθνή σκηνή, ακόμη και όταν πρόκειται για τις σχέσεις κράτους-μέλους της με τρίτη χώρα, είναι κάτι περισσότερο από εκκωφαντική.

«Η Κύπρος είναι χώρα-μέλος της, άρα η ΕΕ θα είχε κάθε λόγο και θα έπρεπε να διεκδικήσει την απόλυτη συμμετοχή στη διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού», υπογραμμίζει χαρακτηριστικά ο κ. Δένδιας και προσθέτει: «Η ΕΕ ωστόσο, ακολουθώντας διστακτικότητα, δεν κατάφερε ούτε καν να είναι κομμάτι των διαπραγματεύσεων στη Γενεύη».

Ως προς τη Γερμανία, δε, εμμέσως πλην σαφώς δηλώνει ότι το νήμα της συνεννόησης θα το αναζητήσουμε εκ νέου μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου… «Η ισχυρότερη χώρα της Ευρώπης οφείλει να αποδεχτεί τον ρόλο ηγέτιδας χώρας και σε καταστάσεις όπως η επιβολή κυρώσεων σε χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Με τις εκλογές του Σεπτεμβρίου στη Γερμανία έχουμε μια νέα ευκαιρία να ξεκινήσουμε μια προσπάθεια συνεννόησης με τη νέα ομοσπονδιακή κυβέρνηση».

Υπό το φως όλων αυτών, στη συμπλήρωση της τέταρτης δεκαετίας από την ένταξή μας στην τότε ΕΟΚ και σήμερα ΕΕ, σε ποια «Δύση» ακριβώς ανήκουμε;

Ν. Γ. Δρόσος
Euro2day

Σάββατο, 31 Ιουλίου 2021

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ Η '' ΠΡΩΤΗ '' ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ Α.Ο. '' Η ΘΗΒΑ ''

 


Την Δευτέρα 2 Αυγούστου αρχίζει η Προετοιμασία τού Ιστορικού Α.Ο. '' Η ΘΗΒΑ '' , τής Ένδοξης Ιστορίας των 53 Ετών , με 3 Συμμετοχές στη Β' Εθνική Κατηγορία , 8 στη Γ ' Εθνική Κατηγορία , και 18 στη Δ' Εθνική Κατηγορία , στό Δημοτικό Στάδιο τής Πόλης .

Με 29 Ποδοσφαιρικές Περιόδους Συμμετοχών σε Εθνικές Κατηγορίες είναι τόσο πλούσια η Ιστορία τής Αγαπημένης Ποδοσφαιρικής Ομάδας τής Πόλης , πού μονόδρομος είναι να επανέλθει σύντομα και πάλι στον φυσικό τής χώρο των Εθνικών Κατηγοριών , κάνοντας τον Φίλαθλο του Κόσμο να κατακλύζει και πάλι τις εξέδρες , ζώντας ανεπανάληπτες στιγμές επιτυχιών όπως και τα παλαιότερα χρόνια

To Διοικητικό Συμβούλιο τής Ομάδας όπως και πέρσι απαρτίζεται από Παλαίμαχους Ποδοσφαιριστές πού έχουν γράψει Ιστορία φορώντας την φανέλα της , οι οποίοι ήδη με τις φετινές Μεταγραφικές προσθήκες έχουν δημιουργήσει ένα Εντυπωσιακό Ποδοσφαιρικό Σύνολο για τα δεδομένα τής Α' Ε.Π.Σ.Βοιωτίας , πού απαρτίζεται από πολλούς Νέους Ανερχόμενους Ποδοσφαιριστές , αλλά και Έμπειρους Καταξιωμένους Ποδοσφαιριστές σε Εθνικές Κατηγορίες .

Χαρακτηριστικό τού Έμψυχου Δυναμικού τής Ομάδας είναι ότι όλοι οι Ποδοσφαιριστές είναι Βοιωτοί .

Προπονητής συνεχίζει από πέρσι ο Παλαίμαχος Άσσος τής Ομάδας , καταξιωμένος Κόουτς κ. Σωτήριος Παπαναστασίου με Συνεργάτες τού κ.κ. Αχχιλέα Κατσογιάννη , Δημήτρη Μπούτσικο ( Γυμναστής ) , Τάκη Μπότση ( Προπονητής Τερματοφυλάκων )

Χαρακτηριστικό τού Προπονητικού team είναι οτι είναι Παλαίμαχοι Ποδοσφαιριστές τής Ομάδας και Βοιωτοί.

Σύμφωνα μέ Δελτίο Τύπου της Ομάδας :

Την Δευτέρα 2/8 ξεκινάει η νέα σεζόν για την ομάδα μας.

Στις 18:30 θα γίνει ο αγιασμός και θα ακολουθήσει η πρώτη προπόνηση !!!
Όλα είναι έτοιμα σε οργανωτικό επίπεδο έτσι ώστε το προπονητικό τιμ και οι ποδοσφαιριστές να επικεντρωθούν στη δουλειά τους!!
Στο μεταγραφικό μέτωπο υπάρχει ικανοποίηση από τις προσθήκες που έγιναν και υπάρχει περιθώριο για κάποιες πινελιές ακόμη στο ρόστερ !!!!
Περιμένουμε τη βοήθεια του κόσμου σε αυτήν την προσπάθεια που κάνουμε με δικά μας παιδιά που θα τα δώσουν όλα για τη βυσσινί φανέλα !!
ΑΟ Θήβα μόνο !!!


ΧΟΡΗΓΟΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ :



                                                                   Δημήτρης Σοβατζής

Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2021

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΦΕΤΙΝΟ ''ΗΡΕΜΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ'' ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ...




Μπορεί ο Ερντογάν να μας έταξε ήρεμο καλοκαίρι και να τηρήσει τον λόγο του, αλλά αυτό το βήμα πίσω σε σύγκριση με το 2020 έγινε επειδή εξυπηρετεί τα τουρκικά συμφέροντα, όπως αυτός τα αντιλαμβάνεται. Με άλλα λόγια, πρόκειται για τακτικό ελιγμό, ο οποίος δεν αλλάζει τη νεοοθωμανική στρατηγική. Μάλλον, λοιπόν, βρισκόμαστε στην αρχή του φαινομένου.

Σε αντίθεση δε με ό,τι γενικώς πιστεύεται, η τουρκική επιθετικότητα δεν είναι απλώς μία προσωπική επιλογή του “σουλτάνου”. Αποτελεί προϊόν της γεωπολιτικής μετάλλαξης της Τουρκίας. Η μετάλλαξη αυτή ξεκίνησε με την πολιτική “εναντίον όλων” που εφάρμοσαν οι ΗΠΑ εναντίον της Κίνας, της Ρωσίας και του Ιράν. Έσπρωξαν έτσι τις τρεις ευρασιατικές δυνάμεις τη μία στην αγκαλιά της άλλης, σχηματίζοντας το πρόπλασμα αυτού που θα μπορούσε να ονομαστεί ως η πρώτη “Πολλαπλή Δύναμη” (Multi–Power) στην ιστορία.

Η προσέγγιση Ρωσίας-Κίνας-Ιράν διαμορφώνει ένα τρίγωνο μέσα στην Ευρασία, η γεωπολιτική βαρύτητα του οποίου ελκύει προς αυτό και άλλες χώρες. Μια εξ αυτών είναι η Τουρκία. Τυχόν ενσωμάτωση της Τουρκίας σε αυτήν τη δομή θα μετατρέψει το τρίγωνο σε έναν δακτύλιο στην ευρασιατική περιφέρεια, ο οποίος θα κλείσει στο εσωτερικό του τις χώρες της Κεντρικής Ασίας και θα τις ενσωματώσει, γιγαντώνοντας την ευρασιατική Multi Power. Το σύστημα εξουσίας στην Τουρκία (τουλάχιστον το τωρινό) δείχνει ότι εξετάζει σοβαρά τη δυνατότητα να αποτελέσει μέρος αυτής της δομής.

Παρεμπιπτόντως, αυτός είναι και ένας εκ των λόγων που ερμηνεύουν την “αφύσικη” μακροημέρευση και εμβάθυνση των τουρκορωσικών σχέσεων, εις βάρος των ανταγωνιστικών στοιχείων στις γεωπολιτικές ταυτότητες των δύο χωρών. Δηλαδή, οι σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας επηρεάζονται πλέον και από τις σχέσεις Τουρκίας-Κίνας, Κίνας-Ρωσίας, Ρωσίας-Ιράν, Ιράν-Τουρκίας κλπ. Με άλλα λόγια εντάσσονται σε μια ευρύτερη συστημική δομή και συνακόλουθα αποκτούν νέα δυναμική.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ SLPRESS.GR

Σάββατο, 17 Ιουλίου 2021

Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΕΡΚΕΛ ΕΠΟΧΗΣ !!!

 


Της Judy Dempsey

Η Angella Merkel βρίσκεται στις ΗΠΑ στην τελευταία επίσκεψή της ως Γερμανίδα Καγκελάριος.

Τι αλλαγή από τις προηγούμενες επισκέψεις της όταν ο Donald Trump βρισκόταν στον Λευκό Οίκο. Είχε μόνο περιφρόνηση για τη Μερκελ και για τη Γερμανία.

Ο Trump επίσης επαινούσε μόνο εκείνες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είτε περιφρονούσαν το κράτος δικαίου ή ασκούσαν κριτική στην ΕΕ, η οποία προήλθε από τις προσπάθειες και την διορατικότητα της αμερικανικής κυβέρνησης, πριν από 70 χρόνια.

Πάνω από όλα, το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα και όσα συνέβαιναν στους κοντινούς γείτονες της Ευρώπης -και εντός της ίδιος της ΕΕ- δεν ενδιέφεραν τον Trump. Ήταν λες και όσο περισσότερα προβλήματα αντιμετώπιζε η Ευρώπη, τόσο καλύτερες θα ήταν οι πιθανότητες να διαλυθεί η ΕΕ.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Joe Biden, είναι διαφορετικής απόχρωσης. Η Κίνα είναι μία από τις βασικές του προτεραιότητες στην εξωτερική πολιτική. Εξαιτίας αυτού, οι ΗΠΑ θέλουν μια ισχυρή, ενωμένη Ευρώπη εδραιωμένη σε μια διατλαντική εταιρική σχέση που θα μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της σε όλα τα μέτωπα.

Ωστόσο, η Ευρώπη που αφήνει η merkel πίσω της καθώς αποχωρεί από την Καγκελαρία μετά από 16 χρόνια στην εξουσία, δέχεται επίθεση εκ των έσω και από το εξωτερικό.

Χωρίς να αντιμετωπίσει το πρώτο, η Ευρώπη, και οι γείτονες της εκτός ΕΕ, δεν θα είναι σε θέση να αντέξει την πολιτική, οικονομική και ιδεολογική άνοδο της Κίνας ή την επίμονη ανάμειξη της Ρωσίας.

Την τελευταία δεκαετία, αρκετά κράτη-μέλη της ΕΕ έχουν αμφισβητήσει το κράτος δικαίου, την ελεύθερα των ΜΜΕ και ένα ανεξάρτητο δικαστικό σώμα. Χωρίς αυτές τις θεμελιώδεις αρχές, η ικανότητα της δημοκρατίας να λειτουργεί κινδυνεύει. Η νομική ασφάλεια των πολιτών δεν είναι εγγυημένη. Η πεποίθηση και η εμπιστοσύνη στην ακεραιότητα των δικαστών και των δικαστηρίων θα υπονομευθεί.

Αυτό συμβαίνει στην Πολωνία, την πέμπτη μεγαλύτερη χώρα της ΕΕ και μια χώρα που έχει τεράστια δυναμική για να διαδραματίσει έναν καθοριστικό ρόλο στις σχέσεις της ΕΕ με την Ουκρανία, τη Λευκορωσία και τη Ρωσία.

Αλλά ο τρόπος με τον οποίο το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη (Pis) έχει επιτεθεί στην ανεξαρτησία του Συνταγματικού Δικαστηρίου αμφισβητεί αυτό που υπέγραψε η Πολωνία το 2004 όταν εντάχθηκε στην ΕΕ: το κράτος δικαίου.

Τότε, παραχωρήθηκε ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας από τη Βαρσοβία στις Βρυξέλλες. Αλλά όπως αποφάσισε το Ευρωπαϊκό δικαστήριο δικαιωμάτων στις 14 Ιουλίου, ένα ειδικό πειθαρχικό τμήμα που συγκρότησε το PiS αμφισβητεί άμεσα το δίκαιο της ΕΕ. Η Πολωνία θα μπορούσε να βρίσκεται κοντά στο να αποχωρήσει από το πρότυπο των κανόνων της ΕΕ. Οι συνέπειες και για τις δύο πλευρές είναι απρόβλεπτες.

Το κράτος δικαίου και η ακεραιότητα των δικαστηρίων συγκεκριμένα, έχουν επίσης αμφισβητηθεί επανειλημμένως και σε άλλες χώρες της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της Βουλγαρίας, της Ρουμανία και της Ουγγαρίας.

Σε ό,τι αφορά στους δημοσιογράφους, οι ζωές κάποιων σε άλλες χώρες -Ελλάδα, Μάλτα και πιο πρόσφατα Ολλανδία- βρίσκονται σε θανάσιμο κίνδυνο. Επιπλέον, οι αρνητές αφθονούν -από το Ολοκαύτωμα και την κλιματική αλλαγή και τον κορονοϊό, μέχρι τον ρόλο της Ρωσίας στην Ανατολική Ουκρανία. Είναι λες και το παρελθόν, στου οποίου τα ερείπια από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χτίστηκε η ΕΕ, υποβιβάστηκε στα βιβλία της ιστορίας αντί να είναι μια αρχιτεκτονική δομή που χρειάζεται συνεχή φροντίδα.

Γι αυτό η Λευκορωσία επηρεάζει την ηθική και πολιτική αρχιτεκτονική της Ευρώπης.

Πρόκειται για μια χώρα που μεταξύ 1939-1945 χτυπήθηκε και από τους ναζί και από τον Κόκκινο Στρατό. Είναι μια χώρα της οποίας οι πολίτες παλεύουν για τα δικαιώματα και τις αξίες τις οποίες οι πολίτες της ΕΕ απολαμβάνουν τις τελευταίες δεκαετίες.

Ωστόσο, παρόλο που η Λευκορωσία είναι ο άμεσος γείτονας της ΕΕ, η άνευ προηγουμένου διάρκεια κατά την οποία το καθεστώς επιδιώκει να καταστρέψει την κοινωνία μέσω καταστολής, κρατήσεων και καταπάτησης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των φιλοδοξιών, δεν έχει συγκλονίσει την Ευρώπη. Οι κυρώσεις της ΕΕ δεν έχουν σταματήσει την καταστολή.

Ίσως η απόφαση του προέδρου της Λευκορωσίας Λουκασένο να στείλει κυνικά εκατοντάδες πρόσφυγες στα σύνορα με τη Λιθουανία μήπως μπορέσει να αλλάξει τη νοοτροπία των Ευρωπαίων, δεδομένου του παθολογικού φόβου για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που έχουν πολλά κράτη-μέλη της ΕΕ.

Εκτός αυτού, η Λευκορωσία και η Πολωνία έχουν κάτι κοινό και κρίσιμο, πέρα από την ιστορία και τα κοινά σύνορα. Είναι η εμπειρία του αγώνα για ελευθερία και ασφάλεια. Το τελευταίο δεν είναι αποκλειστικά στρατιωτικός όρος. Είναι η διαβεβαίωση που έχουν οι πολίτες ότι θα έχουν ανεξάρτητα δικαστήρια και πρόσβαση σε ανεξάρτητους δικηγόρους. Αυτό απουσιάζει επίσης από τη σημερινή Λευκορωσία.

Σε διαφορετικό βαθμό, υπάρχει επίσης πάντα ένας αγώνας που λαμβάνει χώρα στην Πολωνία και σε άλλες χώρες της ΕΕ. Χωρίς ένα ισχυρό και ανεξάρτητο κράτος-δικαίου εντός της ΕΕ, η Ευρώπη δεν θα είναι σε θέση να αμυνθεί έναντι μη δημοκρατικών συστημάτων που επιδιώκουν να επηρεάσουν τη μελλοντική κατεύθυνση της Ευρώπης.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η επίσκεψη της Μέρκελ στον Λευκό Οίκο είναι κάτι περισσότερο από συμβολικά σημαντική. Έχει μια ιδιαίτερη πολιτική σημασία επειδή ο Biden έχει θέσει τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου, στην κορυφή της ατζέντας εξωτερικής και εγχώριας πολιτικής.

Αυτές είναι αξίες τις οποίες αγκάλιασε η Μέρκελ όταν ανέλαβε την εξουσία το 2005. Είναι ακόμη κοντά της. Αλλά οι ανάγκες της realpolitik, που τροφοδοτούνται από την αίσθηση της ανόδου της Κίνας και της επίμονης ανάμειξης της Ρωσίας μέσω κυβερνεπιθέσεων και εκστρατειών παραπληροφόρησης στις ευρωπαϊκές εκλογές, ενδέχεται να έχουν πλήξει τη δέσμευση της σε τέτοιες αξίες.

Δεν είναι πολύ αργά για τον διάδοχο της να διασώσει αυτές τις αξίες που έχτισαν την Ευρώπη μετά το 1945 και μετά το 1989. Εξακολουθούν να διέπουν την ήπειρο. Αλλά για πόσο ακόμη;

Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2021

ΟΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ ΙΣΧΥΟΣ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ Ε.Ε. !!!

 

Οι συσχετισμοί ισχύος εντός της Ε.Ε. μετά την εποχή Μέρκελ

Του Αλέξανδρου Δρίβα

Η πραγματικότητα είναι πάντα εκείνη που καθορίζει τις αξιολογικές κρίσεις. Ο θετικός, συγκριτικός και υπερθετικός βαθμός υποτάσσονται πάντα στην αντικειμενικότητα. Η εποχή Μέρκελ είναι κάποιες βδομάδες μακριά από το τέλος της και το μεγάλο ερώτημα είναι ποιο είναι το μέλλον της Ε.Ε μετά από τους τίτλους τέλους για μια Καγκελάριο που έμεινε 16 χρόνια στην εξουσία. Η Ε.Ε της προ-Μέρκελ εποχής ήταν πολύ διαφορετική από αυτήν που μελετούμε σήμερα και από αυτήν που θα βιώσουμε στο μέλλον. Πού βρισκόμαστε και ποιες είναι οι τάσεις στην Ε.Ε και ποια είναι τα κράτη-μέλη που θα έχουν μεγαλύτερο ρόλο στην Ε.Ε μετά το φθινόπωρο;

Ένας μάλλον αρνητικός απολογισμός

Αφήνοντας εκτός τα ελαφρυντικά των εξελίξεων του διεθνούς συστήματος, (με την άνοδο της Μέρκελ στην εξουσία, ζούσαμε τον πρώτο καιρό του τέλους της μονοπολικής στιγμής και άλλοι πόλοι ισχύος της διεθνούς πολιτικής αναδεικνύονταν) λίγοι και φανατικοί υποστηρικτές της Μέρκελ θα μπορούσαν να την πουν ''Mutti'' σήμερα. Τουλάχιστον για τα θέματα που αφορούν την Ε.Ε. Η Μέρκελ κλήθηκε αναμφίβολα να αντιμετωπίσει πολύ δύσκολες προκλήσεις, όμως η κατάρα του πολιτικού είναι να κρίνεται από την αποτελεσματικότητα. Η Μέρκελ ήρθε αντιμέτωπη με τα απόνερα του ''Όχι'' στα δημοψηφίσματα Γαλλίας και Ολλανδίας για το Ευρωσύνταγμα. Η Συνθήκη της Λισαβόνας ήταν ουσιαστικά ένα υποκατάστατο ώστε να συνεχιστεί χωρίς αμηχανία το αφήγημα της αδιάκοπης πορείας του ''ευρωπαϊκού οράματος'' προς το πέμπτο και τελευταίο στάδιο της ευρωπαϊκής ενοποίησης (την πολιτική ένωση). Περίπου δύο έτη μετά, ο βασιλιάς αποδείχθηκε ότι ήταν γυμνός και η Ευρωζώνη βρέθηκε στα πρόθυρα κατάρρευσης με τον Νότο της Ευρώπης να απειλεί να συμπαρασύρει μαζί του όλην την Ε.Ε στο οικονομικό χάος. Η Μέρκελ ως προϊστάμενη της πιο ισχυρής οικονομικά χώρας της ΕΖ και της Ε.Ε, εφάρμοσε μια συνταγή η οποία έμελλε να γίνει το σήμα κατατεθέν της για κάθε κρίση που αντιμετώπισε μετά η Ε.Ε. Αυτή η συνταγή μπορεί περιληπτικά να χαρακτηριστεί ως ''πολεμάμε το σύμπτωμα και όχι την ασθένεια''. Κατά τραγική ειρωνεία, η Καγκελάριος Μέρκελ από τη στιγμή που ανέλαβε την ευθύνη της Γερμανίας, αγόραζε πολιτικό χρόνο. Τα πολλά και αποτροπιαστικά τρομοκρατικά χτυπήματα σε μεγαλουπόλεις της Ε.Ε, η διαχείριση της προσφυγικής κρίσης, η Ουκρανία, το Brexit, η συμφωνία Ε.Ε-Τουρκίας για το προσφυγικό, η διαχείριση της πανδημίας, απέδειξαν ότι η Καγκελάριος που ο Ομπάμα της έδωσε το ''κλειδί'' του δυτικού κόσμου όταν τον διαδέχθηκε ο Τραμπ, αφήνει πίσω της μια Ε.Ε λιγότερο ενωμένη, με ελάχιστες ενδείξεις σύγκλισης και πολιτικές που θυμίζουν έντονα την εμπορική ορολογία ''κατέστρεψε το γείτονά σου''. Τέλος, σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής, η Καγκελάριος Μέρκελ βάφτισε την έλλειψη ιδεών ως ''ουδετερότητα'' αφήνοντας πίσω της μια Ε.Ε που έχει τις χαμηλότερες δυνατές σχέσεις με τις ΗΠΑ, μια παρανοϊκή συνύπαρξη με τη Ρωσία, (κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας αλλά ειδικές ενεργειακές σχέσεις Βερολίνου-Μόσχας) και μια άνευ προηγουμένου πρόοδο στις εμπορικές σχέσεις Ε.Ε-Κίνας και κυρίως, Βερολίνου-Πεκίνου. Η Καγκελάριος Μέρκελ, στην πραγματικότητα ''υπέγραφε'' περιορισμούς και κυρώσεις για λογαριασμό της Ε.Ε όμως η Γερμανία μπορούσε να έχει όποιες σχέσεις ήθελε με την Κίνα και τη Ρωσία. 


Η άνοδος άλλων δυνάμεων στην Ε.Ε.

Στον πολυπολικό κόσμο χρειάζεται ευελιξία. Αυτή δεν είναι η πρώτη αρετή της Μέρκελ και της γερμανικής κυβέρνησης. Ο τέως αντι-Καγκελάριος Γκάμπριελ, είχε προφητεύσει πως η εικόνα μιας Γερμανίας που κουνάει το δάχτυλο στις ευρωπαϊκές χώρες δεν θα έχει καλά αποτελέσματα. Είχε δίκιο. Η Γαλλία δεν κατάφερε τελικά να γίνει η χώρα που θα ακολουθεί τη Γερμανία συνυπογράφοντας κάθε επιθυμία του Βερολίνου. Άλλωστε ήταν γνωστό ότι η ''ομάδα Σοϊμπλε'' είχε ως στόχο της να γίνει η Γαλλία όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ελλάδα και η Κύπρος. Η προσφυγική κρίση και το Brexit λειτούργησαν συνδυαστικά ώστε ο πρόεδρος Μακρόν να αντιληφθεί ότι η κρίση της Ε.Ε είναι βαθιά γεωπολιτική και ότι η Γαλλία έχει πολύ διαφορετικά συμφέροντα από τη Γερμανία. Η Μεσόγειος αποτελεί ζωτικό χώρο της Γαλλίας και όφειλε να εκμεταλλευτεί το κενό που άφηναν οι Βρετανοί στον τομέα της άμυνας. Η Ιταλία είναι η χώρα-απόδειξη του πώς μια αδιάλλακτη γερμανική πολιτική έφερε ακραίες φωνές στην ιταλική κυβέρνηση. Πολλές χώρες της Ε.Ε για διαφορετικούς λόγους, ενίσχυσαν φωνές που μέχρι το 2008 δεν θα ήταν λαοφιλείς. Σήμερα, μπορεί η Γαλλία με την Ιταλία να μην έχουν τελείως ευθυγραμμισμένα κοινά οράματα, όμως όσον αφορά τις δημοσιονομικές πολιτικές της Ε.Ε έχουν κοινή άποψη η οποία είναι αντίθετη με τη Γερμανία. Το τέλος της εποχής Μέρκελ, συμπίπτει και με την φθίνουσα επιρροή της Γερμανίας, κάτι που θα το εκμεταλλευτούν Παρίσι και Ρώμη. Ακόμη ένας πονοκέφαλος για το Βερολίνο θα είναι η Πολωνία η οποία θα βρει περισσότερο χώρο δράσης. 


Το Ηνωμένο Βασίλειο έτοιμο για να ''ενοχλήσει'' την Ε.Ε.

Σε πολλά επίπεδα ο Τζόνσον έχει δείξει ότι θα εκμεταλλευτεί η χώρα του την έξοδό της από την Ε.Ε. Θα εκμεταλλευτεί επίσης και τα ρήγματα που υπάρχουν εντός της Ε.Ε. Οι σχέσεις του Ηνωμένου Βασιλείου με τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ιταλία θα μοιάζουν αρκετά με την εποχή κατά την οποία το Λονδίνο δεν ήταν μέλος της Ε.Ε. Το Παρίσι θα συγκλίνει με το Λονδίνο όταν βλέπει απόκλιση με το Βερολίνο. Όταν οι Γάλλοι βλέπουν πως οι Άγγλοι επιθυμούν να ''αναβιώσουν'' το αυτοκρατορικό παρελθόν τους, θα συγκλίνουν με το Βερολίνο. Το ίδιο θα κάνει και η Ιταλία. Οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί επιστρέφουν στην Ε.Ε καθώς η επόμενη μέρα που κληροδοτεί η Μέρκελ, φέρνει σίγουρα αβεβαιότητα. Η ανοικοδόμηση της ειδικής σχέσης ΗΠΑ-Γαλλίας και ΗΠΑ-Ηνωμένου Βασιλείου, επίσης θα φέρει πονοκέφαλο στο Βερολίνο το οποίο βλέπει πως δεν διαταράσσονται οι ευνοϊκές γι' αυτό ισορροπίες. Εάν μάλιστα οι Πράσινοι καταφέρουν να εκλέξουν Κακγελάριο, τότε οι Αμερικανοί θα έχουν κάθε λόγο να τρίβουν τα χέρια τους καθώς η ατζέντα των Πρασίνων έχει ιδιαίτερη αναφορά σε ''αυταρχικά καθεστώτα'' (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις ειδικές σχέσεις που είχε η Γερμανία με Κίνα, Ρωσία και Τουρκία).

Τα συμπεράσματα που αφορούν και τον Ελληνισμό

Η Καγκελάριος Μέρκελ γνώριζε πολύ καλά να παίζει με τον χρόνο. Γνώριζε και πότε θα αποχωρήσει. Η πολιτική της έπασχε από έλλειψη οράματος και έκανε όλους τους πραγματικούς φίλους του ευρωπαϊκού εγχειρήματος (πάλαι ποτέ πρωτοποριακού) να μπουν σε μια από τις δύο μεγάλες κατηγορίες ''Eurosceptics'' και ''Eurocritics''. Μακροπρόθεσμα η Ε.Ε θα βρει τις απαραίτητες ισορροπίες προκειμένου να μην επιστρέψει η αμαρτωλή Ευρωπαϊκή Ιστορία από το παράθυρο. Μέχρι να βρεθούν αυτοί οι μηχανισμοί ισορροπίας ισχύος (πχ 1815 στη Βιέννη) η Ε.Ε θα ψάχνει το μέλλον της αλλά και τον ρόλο της στον κόσμο. Η εποχή Μέρκελ αφήνει για κληροδότημα μια τεράστια αποθήκη προβλημάτων και εκκρεμοτήτων. Για χώρες όπως είναι η Ελλάδα, η Κύπρος, η Πορτογαλία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Πολωνία, η αποχώρηση της Μέρκελ είναι αναμφίβολα μια καλή εξέλιξη. Όσα κράτη-μέλη επιθυμούσαν να επηρεάσουν περισσότερο τις πολιτικές των Βρυξελλών, θα έχουν την ευκαιρία να το κάνουν, βάζοντας φρένο στο μόνιμο ερώτημα της Ε.Ε ''Τι θα πει η Γερμανία;''. Αν το τέλος εποχής της Μέρκελ συνδυαστεί και με μια κυβέρνηση της οποία θα ηγούνται οι Πράσινοι, τότε θα μπορεί και η Ελλάδα να ξανασυστηθεί με τους Γερμανούς και να βάλουμε από κοινού το πολυπόθητο τέλος σε μια διαρκώς επιδεινούμενη σχέση 12 ετών.

Η εποχή Μέρκελ ήταν πολύ αρνητική για τις ελληνογερμανικές σχέσεις σε κάθε επίπεδο (δημοσιονομικό, προσφυγο-μεταναστευτικό, ελληνοτουρκικά). Η επόμενη μέρα αφήνει μεγαλύτερες ευκαιρίες στην Ελλάδα για να προωθήσει τα συμφέροντά της εντός της Ε.Ε μαζί με χώρες που έχει ήδη αγαστές σχέσεις (πχ Γαλλία και Αυστρία). Το ίδιο άλλωστε ισχύει για όλες τις χώρες οι οποίες ένιωθαν ''μαθητές στην τάξη της Μέρκελ'' για 16 περίπου χρόνια.

* Ο κ. Αλέξανδρος Δρίβας είναι στρατηγικός αναλυτής, Ph.D. Cand. και Research Fellow στο Hellenic American Leadership Council (HALC).

Capital

Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2021

EΧΕΙ ΤΕΛΟΣ , Ο ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ ;

 


Πονάει η ψυχή μας, η ψυχή του κάθε Έλληνα. Γιατί ακούει απανωτές ειδήσεις για σκάνδαλα. Για τον παράνομο χρηματισμό. Για τη διαφθορά του πολιτικού και κοινωνικού μας βίου. Μια βαθιά απογοήτευση απλώνεται γύρω μας. Η ανησυχία για το αύριο κυριαρχεί. Τα πολιτικά κόμματα σπαράσσονται από εσωτερικές αντιθέσεις και από τις αποκαλύψεις παράνομων κινήσεων του λεγόμενου μαύρου χρήματος, που εγγίζουν πρόσωπα του άμεσου περιβάλλοντος υπουργών, πρώην και νυν, και βουλευτών και όχι μόνο.

Η διαφθορά επεκτείνεται σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου βίου και έχει γίνει πεποίθηση όλων ότι έτσι γινόταν, έτσι γίνεται και έτσι θα γίνεται. Περνά η αντίληψη ότι τίποτε δε διορθώνεται. Άρα τα πάντα επιτρέπονται. Όλα. Και η διάλυση της οικογένειας και τα συμβόλαια ελεύθερης συμβίωσης και η χυδαιότητα και ο ηθικός ξεπεσμός και η εκμετάλλευση των αδύνατων και ο εκμαυλισμός των νέων. Και όχι μόνο επιτρέπονται αλλά και υποστηρίζονται ακόμα και νομοθετικά. Και αν κάποιος διαφωνεί ή έχει αντίθετη γνώμη θεωρείται «γραφικός», εκτός πραγματικότητας, ζει σε άλλες εποχές.

Όμως, παρ’ όλ’ αυτά, υπάρχουν συνειδήσεις που αγρυπνούν, που δεν καταβάλλονται. Που ελπίζουν και αγωνίζονται. Πιστεύουν ότι η διαφθορά αυτοδιαλύεται. Ο άνθρωπος φθάνει στον κορεσμό και αρχίζει να προβληματίζεται. Και ο προβληματισμός οδηγεί στην αναζήτηση λύσεων. Στην αναζήτηση διεξόδου. Φθάνει μόνο να μη συμβιβασθούμε. Να μην πιστεύουμε ότι έτσι γίνεται πάντοτε.

Όλοι μας, όσοι πονάμε, και είμαστε πολλοί αυτοί, να αντισταθούμε, με τη βοήθεια του Θεού, στον κατήφορο της διαφθοράς. Κι αν ο πολιτικός μας κόσμος, όπως έχει εξελιχθεί, κυβερνάται από τα διάφορα οικονομικά συμφέροντα, ξένα ή ελληνικά, και αδυνατεί να απαλλαγεί ή είναι δέσμιος από εξαρτήσεις, ας αναζητήσουμε ανθρώπους άξιους να αντισταθούν και να εκφράσουν τον πόνο της ψυχής μας, και να δημιουργήσουν συνθήκες μιας ουσιαστικής αλλαγής.

Όσο κι αν μας φαίνεται αυτό δύσκολο και δυσκατόρθωτο, ελπίζουμε ότι μπορεί να γίνει όχι μόνο με ευχές, αλλά με την προσπάθεια και τη συνεργασία όλων! Με αγώνες, με συνέπεια, με πίστη στη δύναμη και τη χάρη του Θεού.

Την ιστορία δεν τη διαμορφώνουν εκείνοι που δουλικά ακολουθούν το ρεύμα, αλλά οι λίγοι που έχουν γνώση και τόλμη, αυτοί που έχουν πύρινη καρδιά!

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία!!!

Παπαδόπουλος Θεόφιλος

Δάσκαλος

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2021

Η ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΗ ΒΟΜΒΑ !!!


Του Άγη Βερούτη

Το δημογραφικό, μαζί με το ασφαλιστικό, είναι οι δυο μεγαλύτερες απειλές για το μέλλον της Ελλάδας και είναι δυστυχώς αλληλένδετα.

Το δημογραφικό είναι το πρόβλημα που δημιούργησε η φοροφαγία του ελληνικού κράτους και των παρασίτων του και απειλεί το ελληνικό έθνος.

Όποιος θέλει να λύσει το δημογραφικό, δεν νομιμοποιεί παράνομους οικονομικούς μετανάστες από την απλή άκρη του κόσμου με τελείως διαφορετική αντίληψη για τα πάντα, ελπίζοντας ότι εκείνοι θα απαρνηθούν τις πατρογονικές τους αντιλήψεις υπέρ των εγχώριων (τις οποίες χλευάζουν και αποστρέφονται άλλωστε), αλλά φροντίζει να εξαλειφθούν τα εμπόδια που βάζει το ελληνικό κράτος στους Έλληνες για την δημιουργία οικογένειας.

Εμπόδιο πρώτο: ΑΝΕΡΓΙΑ

Με την αυθαίρετη φορολόγηση και δεσποτεία του δημοσίου επί των επιχειρήσεων, κανείς δεν τολμάει να προσλάβει παραπάνω από όσους είναι απολύτως απαραίτητοι. Το να γίνεις εργοδότης στην Ελλάδα συνεπάγεται να ρισκάρεις το μέλλον σου και το μέλλον των παιδιών σου.

Θυμίζω στην αρχή της οικονομικής κρίσης ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΑΝ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΝΩ ΤΩΝ 60. Με ηλικιακά κριτήρια, όχι με παραγωγικά.

Αποτέλεσμα ήταν το πογκρόμ οποιωνδήποτε ήταν αρκετά ηλίθιοι να προσφέρουν δουλειές στην τότε σοσιαλιστική μπανανία που ονομάζουμε Ελλάδα.

Με την πτώση του 30% του ΑΕΠ την διετία 2011-13, αλλά χωρίς μειώσεις στο δημόσιο (θυμίζω ότι όλοι προήχθησαν σε ένα βράδυ μετά τις μειώσεις των μισθών και κατάργηση των δώρων του δημοσίου τομέα), επανήλθε το δημόσιο στο 100%, ενώ η εσωτερική υποτίμηση κατέστρεψε εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας της παραγωγικής οικονομίας σε λίγους μήνες.

Εμπόδιο δεύτερο: ΧΑΜΗΛΟΙ ΜΙΣΘΟΙ συγκριτικά με το κόστος για να μεγαλώσεις παιδιά

Τα μη-μισθολογικά εργοδοτικά κόστη είναι περίπου +50% από το μισθό που παίρνει ένας εργαζόμενος. Αποτέλεσμα αντί να πληρώνει μια επιχείρηση βασικό μισθό €1.000 και να δίνει έστω €100 ο εργαζομενος για το κράτος ως φόρο, η επιχείρηση πληρώνει €1.050 και από αυτά φτάνουν στον εργαζόμενο τα €570 συν δώρα.
Μπορείς να κάνεις οικογένεια με €570;
Μπορείς να περιμένεις να πάρεις δώρο Πάσχα €285 καθαρά για να πάρεις παπούτσια στο παιδί σου;
Μπορούν να δουλεύουν δυο δουλειές δύο άτομα από το πρωί ως το βράδυ με βασικό μισθό για να μεγαλώσουν ΕΝΑ παιδί;
Γελοιότητες!

Αντί να κάνει παιδιά ο κόσμος και να καλύπτει το κόστος ανατροφής τους από τις απολαβές από τη δουλειά του, του παίρνει τα χρήματα το κράτος. Οι εισφορές που πλήρωναν όταν ο μισθός ήταν 60.000-150.000 δρχ ήταν 5-15.000 δρχ το μήνα. Δηλαδή ~ €17-€40 το μήνα. Τώρα αυτοί οι ίδιοι παίρνουν κάθε μήνα ως σύνταξη όσα έβαλαν σε εισφορές μιας πενταετίας.

Καταλαβαίνετε ποιο είναι το πρόβλημα;

Αντί για τα παιδιά τους, οι νέοι εργαζόμενοι πληρώνουν κηφήνες δημόσιους αργόμισθους και συνταξιούχους με μέση σύνταξη €1.000 το μήνα. Και ας μη μιλήσουμε για αναπλήρωση μεγαλύτερη από 100% με την αυτόματη προαγωγή την τελευταία ημέρα εργασίας στο δημόσιο!

Η δε μείωση του €1,5 δισ. από τον ΣΥΡΙΖΑ με το νόμο Κατρούγκαλου, επί της ετήσιας συνταξιοδοτικής δαπάνης των €30 δισ., ήταν αστεία αλλά έγινε ώστε να μην υποχρεωθούν να εκπονήσουν τον "εικονικό συνταξιοδοτικό λογαριασμό" που ζητούσαν οι κουτόφραγκοι στον όποιον θα υπολογίζονταν οι πραγματικές εισφορές που εισέφερε ο καθένας σημερινός συνταξιούχος των €1.000 και των €3.000 ευρώ.

Είμαστε μια χώρα 10 εκατ. κατοίκων που έχει σχεδόν 1 εκατομμύριο ΔΥ και πάνω από 3 εκατομμύρια συνταξιούχους, εκ των οποίων πολλοί δεν έχουν βάλει ως εισφορές ούτε το 10% από όσα παίρνουν και συνολικά κανένας παραπάνω από τα μισά.

Η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να έχει παραπάνω από 250.000 ΔΥ. Έχει τους τετραπλάσιους!

Δεν θα έπρεπε να έχει συνταξιοδοτική δαπάνη πάνω από 10% του ΑΕΠ. Έχει σχεδόν τη διπλάσια!
Αυτά πληρώνει η νεολαία αντί να πληρώνει για πάνες και για γάλα και για παιδικά παπουτσάκια.

Εμπόδιο τρίτο: ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Η δημόσια παιδεία απαιτεί φροντιστήρια για τα παιδιά που πετάνε τον χρόνο τους σε σχολεία με δασκάλους που δεν αξιολογούνται και κάνουν χείριστη και ανεξέλεγκτη δουλειά (οι περισσότεροι προτιμούν να κάνουν τον ινστρούχτορα του ΚΚΕ παρά την διδακτική ύλη), με αποτέλεσμα να χρειάζονται φροντιστήρια για να πάει καλά στις πανελλαδικές εξετάσεις το παιδί και έτσι πάει περίπατο ο δωρεάν χαρακτήρας της δημόσιας παιδείας!

Ένα παιδί με φροντιστήρια ή με ιδιωτικά σχολεία θα κοστίσει στους γονείς του εύκολα €150.000 σε 23 χρόνια που θα τελειώσει τις σπουδές του.

Οποίος προσπαθήσει να ζήσει με βασικό μισθό €570 είναι καταδικασμένος να μην μπορέσει να αναθρέψει ούτε ένα παιδί. Στο όνομα της αλληλεγγύης των γενεών προς την Γενιά του Πολυτεχνείου που βρήκε τρόπο να απομυζά τους Έλληνες φορολογούμενους ακόμα και μετά τον εργασιακό παροπλισμό της!

Ντροπή!

Είναι ντροπή να λες ότι θα βοηθήσεις τους αλλοδαπούς από μακρινές χώρες της Ασίας (που μάλιστα εχθρεύονται την Ελλάδα από άποψη και θρησκευτικό φανατισμό της Σαρίας) να ενσωματωθούν με ενίσχυση από το κράτος, όταν οι πιο πολλοί επιδίδονται στο λαθρεμπόριο και τη μαύρη εργασία. Και αυτό αντί να διευκολύνουμε την ελληνική οικογένεια ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ.

Οι Γάλλοι έχουν θεσπίσει σημαντικές φοροαπαλλαγές και αναγνώριση ΟΛΩΝ των εξόδων που μπορεί να έχει κάθε παιδί, με αποτέλεσμα να καταπολεμούν το δικό τους δημογραφικό πρόβλημα. Ας πάρουμε παράδειγμα.

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗΣ!

Ντροπή!

Τίποτε άλλο...

Capital

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2021

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ !!!

 Οἱ Ἅγιοι Πατέρες διά τήν Κυριακήν τῆς Πεντηκοστῆς - Διδαχές

Ὁ ἅγιος Φιλάρετος Μόσχας σὲ ὁμιλία του στὴν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς λέει: «Μετὰ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, καί, μὴ ὄντας ὁ ἄνθρωπος σὲ θέση νὰ ἀντέξει τὸ ἄκτιστο φῶς, “ἐκρύβη ἀπὸ προσώπου Κυρίου τοῦ Θεοῦ” καὶ ὁ Θεὸς ἀποτραβήχτηκε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἀπὸ φόβο μήπως ἐκμηδενίσει τὸν παραβάτη μὲ τὴν ἁγία παρουσία Του. Τότε ἦταν ποὺ Ἐκεῖνος ὄντας Ἕνας σὲ Τρία Πρόσωπα, ἀπὸ ἀνείπωτο ἔλεος πρὸς τὸ ἀποξενωμένο ἄνθρωπο τὸν πλησίασε μὲ διαδοχικὲς ἀποκαλύψεις, ὥστε “ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”, νὰ μπορέσει νὰ αὐξηθεῖ καὶ γιὰ ἀκόμη μία φορὰ νὰ ἀνυψώσει τὸν πεπτωκότα ἄνθρωπο…
Πρέπει νὰ δοῦμε τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὄχι μόνο σὰν ἕνα θαῦμα ποὺ δόξασε τὴν Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀλλὰ σὰν ἕνα γεγονὸς ποὺ συνδέεται οὐσιαστικὰ μὲ τὴν σωτηρία μας» (1).
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στὴν ὁμιλία του στὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆςἑρμηνεύοντας τὸ γιατί τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐμφανίσθηκε μὲ σχῆμα γλωσσῶν καὶ....
μάλιστα, πυρίνων, σημειώνει ὅτι «Γιὰ νὰ ἐπιδείξει τὴν συμφυΐα του (τὴν ἴδια φύση) μὲ τὸν Θεόν Λόγον, τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος· διότι τίποτε δὲν εἶναι συγγενέστερο ἀπὸ τὴν γλώσσα πρὸς τὸν λόγο.

Συγχρόνως δὲ καὶ γιὰ τὴν χάρι τῆς διδασκαλίας· διότι ὁ κατὰ Χριστὸν διδάσκαλος χρειάζεται χαριτωμένη γλώσσα. Γιατί δὲ μὲ πύρινες γλῶσσες; Ὄχι μόνο γιὰ τὸ ὁμοούσιο τοῦ Πνεύματος πρὸς τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ (διότι πῦρ εἶναι ὁ Θεός μας, καὶ μάλιστα πῦρ ποὺ κατατρώει τὴν μοχθηρία), ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν διπλότητα τῆς ἐνέργειας τοῦ κηρύγματος τῶν Ἀποστόλων· διότι μπορεῖ συγχρόνως νὰ εὐεργετεῖ καὶ νὰ τιμωρεῖ, καί, ὅπως τὸ πῦρ ἔχει τὴν ἰδιότητα καὶ νὰ φωτίζει καὶ νὰ φλογίζει, ἔτσι καὶ ὁ λόγος τῆς κατὰ Χριστὸν διδασκαλίας, τοὺς μὲν ὑπακούοντας φωτίζει, τούς δὲ ἀπειθοῦντας παραδίδει τελικῶς σὲ πῦρ».

Ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς γράφει γιὰ αὐτὴν τὴν ἑορτὴ «Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δὲν εἶναι σὰν τό βίαιο ἄνθρωπο, ποὺ μπαίνει ἀπρόσκλητα στὸ ξένο σπίτι. Μπαίνει μόνο στὰ σπίτια ποὺ ἔχουν θεληματικὰ καὶ πρόθυμα τὴν πόρτα τους ἀνοιχτή, ἐκεῖ ποὺ τὸ λογαριάζουν ὡς κάτι τὸ ἀγαπητό, σὰν ἕνα ἐπισκέπτη ποὺ τὸν περιμένουν ἀπὸ καιρό.

Οἱ ἀπόστολοι τὸ περίμεναν μὲ ἔντονη ἐπιθυμία. Καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατέβηκε σὲ αὐτοὺς καὶ τοὺς ἔκανε κατοικητήριό Του. Δὲν κατέβηκε κοντά τους μὲ κάποιο ἀπειλητικὸ θόρυβο, μὰ μὲ κραυγὴ χαρᾶς. Ἀδελφοί μου! Νὰ ξέρετε πόσο χαίρεται τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, πόσο εὐφραίνεται μὲ ἀπερίγραπτη χαρὰ, ὅταν βρίσκει ψυχὲς ἁγνές, ποὺ ἔχουν ἀνοιχτὲς τὶς πόρτες τῆς ψυχῆς τους, ποὺ τὸ νοσταλγοῦν! Σὲ αὐτὲς φτιάχνει τὸ κατοικητήριό του μὲ μία κραυγὴ χαρᾶς καὶ τοὺς χαρίζει τὶς πλούσιες δωρεές Του».

Ὁ ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας γράφοντας γιὰ τὴν Θεία Λειτουργία λέει ὅτι «Τὸ ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ἡ δύναμις ποὺ ὥπλισε τοὺς Ἀποστόλους ἀπὸ ἄνω, σύμφωνα μὲ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου πρὸς αὐτοὺς “καθίσατε ἐν τῇ πόλει Ἱερουσαλήμ, ἕως οὗ ἐνδύσησθε δύναμιν ἐξ ὕψους”. Αὐτὸ εἶναι ἔργο ἐκείνης τῆς καθόδου· διότι τὸ Πνεῦμα δὲν κατέβηκε μία μόνο φορά κι᾽ ἔπειτα μᾶς ἐγκατέλειψε, ἀλλὰ εἶναι καὶ θὰ εἶναι μαζί μας γιὰ πάντα. Καὶ δὲν μᾶς ἔστειλε μόνο τὸ ἅγιο Πνεῦμα ὁ Κύριος, ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ μένει μαζί μας ἕως τῆς συντέλειας τοῦ αἰῶνος. Ἀλλὰ ὁ μὲν Παράκλητος παρίσταται ἀοράτως, ὁ δὲ Κύριος καὶ βλέπεται καὶ στὴν ἁφὴ προσφέρεται μὲ τὰ φρικτὰ μυστήρια».

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μιλώντας γιὰ τὸ ἴδιο θέμα ἀναφέρει «Ἀνέβηκε ἡ ἀνθρώπινη φύση πρὶν δέκα ἡμέρες στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ καὶ σήμερα κατέβηκε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα σὲ αὐτήν. Γιὰ νὰ μὴ ἀμφιβάλλει κανένας καὶ νὰ μὴ ἀναρωτιέται τί ἔκαμε ἆραγε ὁ Χριστὸς, ὅταν ἀνέβηκε στὸν οὐρανό. Ἆραγε συμφιλίωσε τὸν Πατέρα; Ἆραγε τὸν ἔκαμε νὰ μᾶς συγχωρέσει; Θέλοντας νὰ μᾶς δείξει ὅτι τὸν συμφιλίωσε μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος, μᾶς ἔστειλε ἀμέσως τὰ δῶρα γιὰ τὴν συμφιλίωση. Στείλαμε ἐμεῖς πίστη καὶ πήραμε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ δῶρα· στείλαμε ὑπακοὴ καὶ πήραμε δικαιοσύνη».
_________________

1. “Ἡ Θεολογία τῆς Καρδιᾶς”, Ἅγιος Φιλάρετος Μόσχας, Ἐκδ. Ἴνδικτος, σελ. 147
2. Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς Ε.Π.Ε., τόμ. 10, σελ. 107
3. “Ἀναστάσεως ἡμέρα”, ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ἐπιμέλεια Πέτρου Μπότση σελ. 235
4. Νικολάου Καβάσιλα Ε.Π.Ε., σελ. 145
5. Ἱ. Χρυσοστόμου τόμ. 36 Ε.Π.Ε., σελ. 305

Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2021

ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΑΤΕΧΟΥΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ !!!

 Μόνο οι Άγιοι κατέχουν όλες τις επιστήμες!

 

''Και είπεν ο Θεός γενηθήτω φως και εγένετο φως…

Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω στερέωμα ἐν μέσῳ τοῦ ὕδατος καὶ ἔστω διαχωρίζον ἀνὰ μέσον ὕδατος καὶ ὕδατος. καὶ ἐγένετο οὕτως''.

Ο κόσμος έγινε επειδή το ήθελε ο Θεός. Εμείς δεν έχουμε την επιθυμία, δεν αγαπάμε αυτό που έφτιαξε ο Θεός. Και για αυτό δεν έχει διάρκεια να ζήσει.

Αυτός που θέλει να αλλάξει τον κόσμο δεν χρειάζεται να έχει τίποτα απολύτως. Αρκεί να έχει αυτό που είχε ο Θεός! Την θέληση!

Αλλά να είναι αληθινό, να είναι πραγματική αυτή η επιθυμία. Να θέλει να αλλάξει ο κόσμος. Να γίνει καλύτερος.

Δεν χρειάζεται ούτε γνώση ούτε χρήματα, ούτε άνθρωποι, ούτε τίποτε.

Αρκεί να θέλει πραγματικά να αλλάξει ο κόσμος.

Και αν θέλει να αλλάξει ο κόσμος πραγματικά τότε θα έχει ταυτιστεί με το θέλω του Θεού.

Και ο Θεός όπως ήθελε και έφτιαξε τον κόσμο, έτσι αυτός ο μικρός και ασήμαντος άνθρωπος, θα ξαναφτιαχτεί ο κόσμος από τον Θεό γιατί το θέλει ένας άνθρωπος.

Και όπως ο Νώε ήταν ένας άνθρωπος που είχε την χάρη του Θεού και ξαναέγινε πάλι ο κόσμος από τον Νώε, έτσι και τώρα.

Μπορεί οι άνθρωποι να μην θέλουν να γίνει ο κόσμος καλύτερος. Ή και αν το θέλουν το θέλουν με λάθος τρόπο.

Πρέπει να το θέλει, όποιος το θέλει, αγνά ανεπιτήδευτα ανιδιοτελώς, χωρίς εγώ, χωρίς πονηριές, χωρίς όφελος χωρίς κέρδος, απλά πρέπει να είναι μια επιθυμία καρδιακή, ειλικρινής.

Πρέπει αυτός ο άνθρωπος να νιώθει όπως ένιωσε ο Θεός λίγο πριν φτιάξει τον κόσμο.

Όταν ο Θεός πήρε απόφαση να φτιάξει τον κόσμο, το ήθελε και τον έφτιαξε.

Και τόσο απλά ο Θεός είπε γεννηθήτω το φως και εγένετο φως. Γεννηθήτω το στερέωμα και εγένετο το στερέωμα.

Ο κόσμος έγινε μέσα σε επτά ημέρες. Δεν έχει σημασία αν είναι συμβολικός ο αριθμός, αν είχε μεγάλη διάρκεια να γίνει ο κόσμος.

Πάντως ο Θεός μόνο με τον λόγο του και με την θέληση του έφτιαξε όλο τον ορατό και αόρατο κόσμο.

Όποιος άνθρωπος ή όποιοι άνθρωποι θέλουν να ξαναφτιαχτεί πάλι αυτός ο κόσμος καινούργιος, θα γίνει αν μόνο το θέλουν ειλικρινώς και από αγάπη, όπως το ήθελε ο Θεός.

Και όλοι σήμερα αυτοί που τάχα αγωνίζονται για το καλό του κόσμου και της ανθρωπότητας, είναι μια υποκρισία, είναι ένας εγωισμός, ένα κόμπλεξ, απέναντι στον Θεό, το ότι νιώθουμε ότι είμαστε σπουδαίοι, ενώ δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε το ελάχιστο στο να συντηρήσουμε το πιο ελάχιστο αυτού του κόσμου.

Και ο Θεός έφτιαξε τα πάντα αυτό το άπειρο και αχανές σύμπαν που δεν μετριέται ανθρωπίνως και δεν κατάφερε σήμερα ο άνθρωπος με όλη την τεχνολογία και την επιστήμη να φτάσει έστω στο ελάχιστο, σε αυτό στο που βρίσκεται αυτός ο ορατός και άπειρος κόσμος του σύμπαντος.

Όμως ένας μικρός και ασήμαντος άνθρωπος που λέγεται άγιος Πορφύριος, μαρτύρησε σε ένα σπουδαίο αστροφυσικό όταν ερωτήθηκε για το σύμπαν, εάν είναι το σύμπαν άπειρο ή πεπερασμένο. Ο Άγιος του απάντησε ότι είναι πεπερασμένο!

«Έφτασα μέχρι την άκρη του σύμπαντος και το είδα προσωπικώς» - συμπλήρωσε ο Άγιος Πορφύριος…

Επίσης, όταν ο Άγιος ερωτήθηκε τι είναι πέρα από αυτό το σύμπαν το πεπερασμένο…. απάντησε: «Το χάος».

Ο Άγιος έπεισε αυτόν τον σπουδαίο αστροφυσικό ότι όσες γνώσεις είχε αυτός μέσα από τα χρόνια της επιστήμης, τις είχε ο άγιος Πορφύριος χωρίς να έχει ανοίξει ένα βιβλίο με την χάρη του Θεού!

Αυτό ήταν μια απόδειξη ότι γνώριζε καλύτερα το σύμπαν από αυτόν τον σπουδαίο επιστήμονα.

Δυστυχώς σήμερα, όλοι μας ανεξαιρέτως της επιστήμης είτε γιατροί, είτε φυσικοί, είτε μαθηματικοί, καυχώνται για την γνώση τους και την επιστήμη τους.

Όμως είναι μία περιορισμένη γνώση των ανθρώπων, που και αυτή η γνώση πάλι με την χάρη του Θεού είναι.

Ας γνωρίζουμε όλοι μας ότι όσο γνωρίζουν τον κόσμο οι Άγιοι με την Χάρη του Παναγίου Πνεύματος, δεν τη γνωρίζει κανείς.

Επομένως, θα είναι καλό να ανατρέξουμε και να πηγαίνουμε σε ανθρώπους που έχουν την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, και οι οποίοι θα μας οδηγήσουν «εις πάσαν την αλήθειαν» για οποιαδήποτε επιστήμη.

Κλείνοντας θα ήθελα να τονίσω ότι σήμερα όλοι μας, έχουμε καλυφθεί πίσω από την μικρή γνώση της επιστήμης που κατέχει ο καθένας, αγνοώντας ότι αυτοί που κατέχουν όλες τις επιστήμες είναι οι άγιοι, αφού κατέχουν τον Θεό!

https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/43882-mono-oi-agioi-katexoun-oles-tis-epistimes

Τρίτη, 1 Ιουνίου 2021

Η ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ ΛΥΣΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ !!!

 

Και κατ’ επέκταση του Παλαιστινιακού προβλήματος, μέσω της γεωστρατηγικής αξίας

Η Μεσόγειος είναι μια μεγάλη κλειστή θάλασσα που βρίσκεται στο μέσο τριών ηπείρων, Ευρώπη – Ασία – Αφρική. Συνδέεται με την Ερυθρά Θάλασσα μέσω της διώρυγας του Σουέζ και με τον Ατλαντικό μέσω των στενών του Γιβραλτάρ. Ο Στράβων την ονομάζει: «η εντός και καθ ημάς λεγόμενη θάλασσα» για να το μεταφράσουν οι Ρωμαίοι στα λατινικά «mare insentinum» δηλαδή εσωτερική θάλασσα. Μαζί με την Προποντίδα, τον Εύξεινο Πόντο και την Αζοφική θάλασσα είναι η μεγαλύτερη κλειστή θάλασσα της Γης και μοιάζει με λίμνη. Η Μεσόγειος θάλασσα βρέχει την Ασία την Ευρώπη και την Αφρική.

Η διαχρονική, γεωστρατηγική αξία της Μεσογείου είναι πρόδηλη από αρχαιοτάτους χρόνους. Στα παράλια της κατέληγαν τα καραβάνια με τα εμπορεύματα τους για να γίνει η μεταφόρτωση τους στα πλοία. Μαζί με την μεταφορά προϊόντων ανταλλάσσονταν ιδέες, θρησκείες, πολιτισμοί. Ο ελληνισμός είναι ταυτισμένος με την Μεσόγειο και κατά τον Πλάτωνα ήταν «η θάλασσα που γύρω της (οι Έλληνες) απλώνονται σαν τα βατράχια σε λίμνη». Έτσι γύρω από αυτή την ελληνική λίμνη άκμασαν σωρείες ελληνικών αποικιών με αξιόλογο πολιτισμό. Η Μεσόγειος είναι χιλιάδες πράγματα μαζί «κατά τον Μπροντέλ». Δεν είναι ένα μόνο τοπίο αλλά αμέτρητα τοπία, δεν είναι μία θάλασσα αλλά διαδοχή θαλασσών, δεν είναι ένας πολιτισμός, αλλά μια κοινότητα πολιτισμών που συσσωρεύονται ο ένας πάνω στον άλλο. Η διαφορετικότητα αποτελεί σημείο ένωσης και πολιτισμικής μείξης σε κάθε έκφανση της.

Με την λήξη του Ψυχρού Πολέμου η ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου ανακτά την πρότερη αξία της στο γεωπολιτικό παίγνιο, καθόσον το σύστημα τείνει να γίνει πολυπολικό και οι δρώντες δυνάμεις στην περιοχή είναι καθαρά ιμπεριαλιστικές. Η πτώση του τοίχους του Βερολίνου αποδέσμευσε γεωπολιτικές δυνάμεις, οι οποίες μέχρι τότε τελούσαν εν υπνώσει. Η δημιουργία ετερόκλητων συμμαχιών στην Μέση Ανατολή αλλά και στα παράλια της Μεσογείου, καθιστούν τον ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο της Μεσογείου ασταθές και ραγδαία μεταβαλλόμενο.

Ο ελληνικός χώρος ως κάτοχος του μεγαλύτερου χώρου της Μεσογείου, εξεταζόμενος από γεωστρατηγική άποψη, αποτελεί σημείο συνάντησης τριών ηπείρων, ενώνει δύο θάλασσες ζωτικών συμφερόντων (Μαύρη Θάλασσα και Μεσόγειο), αλλά και ταυτόχρονα ενώνει δύο ωκεανούς (μέσω της Μεσογείου, τον Ατλαντικό με τα στενά του Γιβραλτάρ και τον Ινδικό μέσω της διώρυγας του Σουέζ).

Η γραμμή Καύκασος - Μαύρη Θάλασσα - Μέση Ανατολή - Βόρεια Αφρική, είναι οι δρόμοι της ενέργειας για την Νότια Ευρώπη και συναντούνται στο γεωενεργειακό σταυροδρόμι που λέγεται Ελλάδα. Αυτό επιτάσσει δυνατότητα ελέγχου της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής και Κεντρικής Μεσογείου περιορίζοντας ή ισορροπώντας την ανάλογη τουρκική προσπάθεια.

Μετά την ανατροπή της Σοβιετικής Ένωσης και την απελευθέρωση δυνάμεων οι οποίες δρουν ιμπεριαλιστικά σε ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον όπου τα μονοπώλια έχουν το πάνω χέρι, η Ελλάδα αναβαθμίστηκε γεωπολιτικά καθόσον αποτελεί κομβικό σημείο συνάντησης εμπορευμάτων και ενέργειας από βορρά προς νότο, ανατολή προς δύση και το αντίστροφο. Η Ελλάδα έγινε σημείο συνάντησης αλλά και σημείο σύγκρουσης γεωπολιτικών συμφερόντων. Η καίρια θέση της Ελλάδας στην υδρόγειο και οι αξιόλογες συγκοινωνίες της, ιδιαίτερα οι θαλάσσιες και εναέριες, καθιστούν την Ελλάδα μια στρατηγική περιοχή παγκόσμιας αξίας. Και ενώ μέχρι τώρα η Ελλάδα ως μέλος του ΝΑΤΟ συμμετείχε στην γεωπολιτική κύκλωση της Σοβιετικής Ένωσης, τώρα το πρόβλημα που καλείται να διαχειριστεί είναι πιο πολύπλοκο και πολυδαίδαλο. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν έχει χάσει την στρατηγική αξία για την Δύση, αλλά αντιθέτως έχει πολλαπλασιαστεί εις την νιοστή μετά την ανατροπή της Σοβιετικής Ένωσης. Το χαϊδεμένο παιδί της Δύσης, δηλαδή η Τουρκία, έπαψε να έχει κοινά σύνορα με την Σοβιετική Ρωσία και ως εκ τούτου μειώθηκε η γεωστρατηγική αξία της. Στην συνέχεια η προσπάθεια αυτονόμησης της Τουρκίας μέσα από τον μεγαλοϊδεατισμό της λογικής του Νταβούτογλου, την έφερε αντιμέτωπη με τους πάντες. Η Τουρκία μη δεχόμενη τον παραγκωνισμό της στο νέο διεθνές περιβάλλον, την απώλεια μέρους της γεωστρατηγικής της αξίας και μη διδασκόμενη από τα πρόσφατα λάθη της, συνεχίζει τις προσπάθειές της για απόκτηση ζωτικού χώρου, αλλά και του ρόλου του ρυθμιστικού παράγοντα στην ευρύτερη περιοχή. Έτσι μέσα σε αυτή την λογική και μη δυνάμενη να αντιληφθεί την real politik συνεχίζει να προκαλεί τους πάντες με την ενεργό ανάμιξή της στην αποσταθεροποίηση της Συρίας, της Λιβύης, Αρμενίας αλλά και της πρόσφατης σύγκρουσης Ισραήλ Παλαιστίνης (και όχι μόνο).

Το ενεργειακό πολιτικό παίγνιο και οι νέες γεωενεργειακές συμμαχίες στην περιοχή σε συνδυασμό με την γεωπολιτική ρευστότητα της Μεσογείου, αλλά και την γεωστρατηγική θέση της Ελλάδος την καθιστούν μοναδική στην παρούσα φάση. Η δεδομένη ύπαρξη υδρογονανθράκων στην περιοχή, σε συνδυασμό με τα συμφέροντα των αγωγών της Νότιας Διαδρομής, αλλά και τις αντιπαλότητες των δρώντων δυνάμεων στον συγκεκριμένο χώρο, ενισχύουν ακόμη περισσότερο την στρατηγική αξία της Ελλάδας. Το γεωπολιτικό εκτόπισμα της Ελλάδας στην παρούσα φάση είναι τοιούτου μεγέθους που απαιτεί και τις κατάλληλες πολιτικές ηγεσίες προκειμένου να το διαχειριστούν.

Ο καθορισμός, επομένως, των στόχων της γεωπολιτικής της Ελλάδας είναι μια δύσκολη υπόθεση που περνά μέσα από τις συμπληγάδες πέτρες των συμφερόντων μεγάλων δυνάμεων, αλλά και της «γείτονας» εξ Ανατολών Τουρκίας, η οποία έχει θέσει ως ζωτικούς της χώρους (εναέριο, θαλάσσιο και χερσαίο) τμήματα της Ελλάδας.

Η αμυντική γραμμή των νησιών Κύπρος, Κρήτη, Μάλτα, βρίσκεται στο μέσον των Ευρωπαϊκών και Αφρικανικών ακτών και ελέγχει απόλυτα τις συγκοινωνίες της Μεσογείου. Η γραμμή Λήμνος, Κρήτη, Κύπρος, ελέγχει την λεωφόρο των αγωγών, Καύκασος - Μέση Ανατολή. Η υποδομή της σε λιμάνια και αεροδρόμια, σε συνδυασμό με την εγγύτητα της με περιοχές υψίστης στρατηγικής σημασίας λειτουργούν πολλαπλασιαστικά στην γεωστρατηγική ισχύ της. Επιπλέον στην παρούσα φάση η Κύπρος αποκτά ένα ακόμη συγκριτικό πλεονέκτημα, καθόσον βρίσκεται στο σημείο εκείνο το οποίο δεσπόζει στις επιθυμίες τόσο της ΕΕ αλλά και του ΝΑΤΟ προς επέκταση στην Ανατολή αλλά και προς την Αφρική.

Το ελληνικό αρχιπέλαγος μαζί με την Μεγαλόνησο ελέγχει μια σειρά από θάλασσες στον κρισιμότερο θαλάσσιο χώρο υφηλίου. Τα δύο μεγάλα νησιά Κρήτη και Κύπρος προσδίδουν ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή και δίνουν στρατιωτικό – στρατηγικό βάθος σε τυχόν πολεμικές επιχειρήσεις στην ευρύτερη περιοχή.

Η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών βασίζεται διαχρονικά και ιστορικά στην θεωρεία του Ναύαρχου Maham, σύμφωνα με την οποία η ιστορία του κόσμου είναι μία συνεχής πάλη για τον έλεγχο των θαλασσών, το έθνος εκείνο που θα κυριαρχήσει στις θάλασσες θα ελέγξει τον κόσμο. Μέχρι τώρα έτσι πορεύθηκαν γεωπολιτικά οι Ηνωμένες Πολιτείες και κατόρθωσαν μέσω της ναυτικής ισχύος να γίνουν ο παγκόσμιος επικυρίαρχος. Μέσα σε αυτόν τον γεωπολιτικό τρόπο σκέψης, οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν την Μεσόγειο ένα από τα κρισιμότερα σημεία της Παγκόσμιας Νήσου και πρέπει πάση θυσία να διατηρήσουν τον έλεγχο της. Συνεπώς, Ελλάδα και Κύπρος οι οποίες δεσπόζουν στην Μεσόγειο αποκτούν γεωστρατηγική σημασία για την υπερδύναμη. Μέσα σε αυτή την λογική έγινε ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα, αλλά και η τουρκική απόβαση στην Κύπρου προκειμένου να ελεγχθούν με απόλυτο γεωστρατηγικό τρόπο καθόσον ερωτοτροπούσαν με την Σοβιετική Ένωση.

Ένα κράτος αποκτά σεβασμό και σοβαρότητα μέσα σε μια συμμαχία ανάλογα με τον αυτοσεβασμό του. Χώρα η οποία αρνείται να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα δεν μπορεί να έχει την απαίτηση να την αντιμετωπίζουν οι σύμμαχοι μας ως ισότιμο μέλος.

Παρόλα αυτά, στην μεταψυχροπολεμική πολεμική περίοδο και ιδιαίτερα ένεκα της γεωπολιτικής ρευστότητα της περιοχής, όπου οι δρώντες «παίκτες», είναι πλέον του ενός, παρουσιάζονται ευκαιρίες μοναδικές. Ελλάδα και Κύπρος λειτουργώντας ως ενιαίος γεωγραφικός χώρος και αξιοποιώντας την γεωστρατηγική του χώρου είναι ικανές να επανέλθουν στο γεωπολιτικό γίγνεσθαι ως υπολογίσιμη δύναμη και όχι μόνο να επιλύσουν τα χρονίζοντα προβλήματα τους (ελληνοτουρκικές διαφορές, ΔΝΤ, κατεχόμενα), αλλά και καταστούν υπολογίσιμος παράγοντας στην περιοχή της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής καθώς και της Ευρώπης.

Έχει περάσει σχεδόν ένας αιώνας από την εποχή που ο Λένιν, στο πλαίσιο της μελέτης του ιμπεριαλισμού, προέβλεψε ότι όσο θα αναπτύσσεται ο καπιταλισμός, τόσο μεγαλύτερος θα είναι ο ανταγωνισμός για εξεύρεση πρώτων υλών. Με την ανάπτυξη της τεχνικής και με νέους τρόπους εξόρυξης, εδάφη τα οποία είναι ακατάλληλα σήμερα, μπορούν αύριο να γίνουν κατάλληλα.

Η παραπάνω πρόβλεψη δικαιώθηκε στο έπακρο. Η Αμερική και το ΝΑΤΟ παρόλο που έχουν θέσει ως θέμα υψίστης σημασίας την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης (αυτό θα αποτελούσε ακόμη και αιτία πολέμου), αμήχανοι παρακολουθούν τα δρώμενα και προσπαθούν για εξεύρεση λύσης, δηλαδή την ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από την Ρωσία. Από τη μια πλευρά η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν την απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό αέριο, ενώ από την άλλη οι Ρώσοι θέλουν την ενδυνάμωση της επιρροής τους με την κατασκευή νέων αγωγών τροφοδοσίας της Ευρώπης.

Οι αγωγοί αερίου και πετρελαίου δεν είναι απλοί σωλήνες που μεταφέρουν υδρογονάνθρακες, μαζί τους κουβαλάν συμμαχίες και αντιπαλότητες, φιλίες και έχθρες και το κυριότερο συνδέονται με θέματα γεωπολιτικά και διεθνούς ασφάλειας. Οι δρόμοι των αγωγών είναι ποτισμένοι με αίμα, πολέμους και διεθνείς συσχετισμούς ισχύος.

Μέσα σε αυτό το ρευστό γεωπολιτικό σύστημα της Μέσης Ανατολής-Μεσογείου, μοναδική περιοχή σταθερότητας είναι η Ελλάδα. Η «Αραβική Άνοιξη» σε συνδυασμό με τον «πόλεμο των αγωγών» και τις ευρύτερες ανακατατάξεις στην περιοχή, την καθιστούν μοναδική και απαραίτητη για τους «δρώντες» γεωπολιτικούς παίχτες στον συγκεκριμένο χώρο.

Όλοι οι θεοί της Ελλάδας συνωμότησαν και την κατέστησαν από γεωστρατηγική άποψη το σημαντικότερο σημείο της οικουμένης, στην παρούσα φάση των ανταγωνισμών μέσω της ενέργειας. Μια ματιά στον παρακάτω χάρτη θα σας πείσει.


Εάν λάβουμε σοβαρά υπόψη μας τα ανευρεθέντα κοιτάσματα του Ισραήλ και της Κύπρου, σε συνδυασμό με τα «δεδομένα» ελληνικά κοιτάσματα, τότε η Ελλάδα ως ενδιάμεσος χώρος Ισραήλ - Κύπρος – Ελλάδα - Ευρώπη, την καθιστούν «κυρίαρχη» χώρα από γεωστρατηγικής άποψης και κομβικό σημείο μεταφοράς ενέργειας. Συνεπώς, η Ελλάδα αποτελεί χώρα υψίστης σημασίας, τόσο για την διψασμένη από υδρογονάνθρακες Ευρώπη, αλλά και για τους ενεργειακούς παίχτες (Ηνωμένες Πολιτείες - Ρωσία). Εάν όλα τα παραπάνω τα συνδυάσουμε στο παγκόσμιο ενεργειακό παίγνιο, τότε η γεωστρατηγική αξία Ελλάδας εκτοξεύεται στα ύψη και αποκτά μια παγκόσμια γεωστρατηγική ισχύ.

Εδώ βρίσκονται τα στρατηγικά σημεία «στραγγαλισμού» (choke points), δηλαδή τα Δαρδανέλια και το Σουέζ και ταυτόχρονα μέσω της Κρήτης ελέγχει και τα στενά του Γιβραλτάρ (έτερο σημείο «στραγγαλισμού»). Από εδώ κρίνεται το αν θα διατηρηθούν ανοικτές οι γραμμές επικοινωνίας τα παγκοσμίου ενδιαφέροντος (SLOCS), όσο και η υλοποίηση της γραμμής ανάσχεσης (Rimland). Από στρατηγικής-στρατιωτικής άποψης εδώ υλοποιείται η υποστήριξη των επιχειρήσεων περιορισμού (containment) του Νότου. Παρά την διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, η στρατηγική σημασία των «σημείων στραγγαλισμού», δηλαδή Δαρδανέλια, Αιγαίο, Σουέζ, της Ελληνικής Χερσονήσου και των μεγάλων νήσων δηλαδή της Κύπρου και της Κρήτης, έχει πολλαπλασιαστεί στο σύγχρονο γεωπολιτικό-ενεργειακό ανταγωνισμό. Από την περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου περνούν υποχρεωτικά όλες οι βασικές θαλάσσιες γραμμές επικοινωνιών για τη μεταφορά υλικών, εφοδίων, ενισχύσεων και ενέργειας προς και από τις πλούσιες ενεργειακές πηγές του Καυκάσου-Κασπίας, Βορείου Αφρικής και Μέσης Ανατολής, τις χώρες της Δύσης και μέσω του Σουέζ τις χώρες της Νοτιοδυτικής Ασίας. Είναι η περιοχή προβολής ισχύος προς όλες τις πιθανές ή ήδη υπαρκτές περιοχές κρίσεων της Μέσης Ανατολής ή της Βορείου Αφρικής.

Κατά τους υποστηρικτές του Mahan, Αμερικανούς Αναλυτές, η Νοτιοανατολική Μεσόγειος έχει επανακτήσει, για λογαριασμό των Ηνωμένων Πολιτειών, το ρόλο της «Ζωτικής Οδού» (Vital Line) των χρόνων της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Καμία ελληνική κυβέρνηση (από σύσταση του ελληνικού κράτους) δεν ασχολήθηκε σοβαρά με την γεωστρατηγική αξία της Ελλάδας και μέσα από κατάλληλους πολιτικούς ελιγμούς και συμμαχίες να προβάλει την γεωπολιτική ισχύ της χώρας.

Η ανάγκη για ενέργεια είναι αυτή που τις επόμενες δεκαετίες θα δημιουργήσει νέες συμμαχίες, νέες ισορροπίες και ενδεχομένως θα αναδείξει νέες δυνάμεις. Συνδετικός ιστός της δημιουργίας των νέων συμμαχιών θα είναι οι υδρογονάνθρακες και οι χώρες διέλευσης τους. Η ύπαρξη υδρογονανθράκων από μόνη της δεν είναι καθοριστικός παράγοντας, αλλά απαιτείται και ένα πλέγμα ασφαλούς μεταφοράς και παράδοσης τους στους τελικούς παραλήπτες. Συνεπώς, από τον χώρο εξόρυξης μέχρι τον τελικό παραλήπτη θα δημιουργηθούν αγωγοί μεταφοράς υδρογονανθράκων οι οποίοι απαιτούν ασφαλές και σταθερό περιβάλλον διέλευσης. Το οποίο περιβάλλον διέλευσης θα καθορίσει και τις συμμαχίες και το νέο πεδίο ανταγωνισμών.

Μέχρι σήμερα, η μεταφορά των υδρογονανθράκων πραγματοποιούνταν κυρίως μέσω της θαλάσσιας οδού. Η ποσότητα, η ποικιλία, το κόστος και ο κίνδυνος μεταφοράς (περιβαλλοντικός, πρόβλημα πειρατείας, κλπ.) επιβάλλουν την ανάπτυξη ενός δικτύου αγωγών. Χαρακτηριστική περίπτωση των προβλημάτων μεταφοράς μέσω της θαλάσσης των υδρογονανθράκων είναι τα αλλεπάλληλα ατυχήματα στα στενά των Δαρδανελλίων, αλλά και ο τεράστιος χρόνος αναμονής διέλευσης που υπερβαίνει σε πολλές περιπτώσεις και το δίμηνο.

Μία νέα παράμετρος στο γεωπολιτικό παιχνίδι είναι ότι οι χώρες παραγωγής και διέλευσης πλέον δεν είναι οι παραδοσιακές. Νέα κοιτάσματα ανακαλύφτηκαν και νέοι δρόμοι μεταφοράς πρέπει να χαραχθούν και να υλοποιηθούν προκειμένου να εξασφαλιστεί η ενεργειακή επάρκεια και ασφάλεια των εμπλεκομένων. Η παράμετρος των νέων κοιτασμάτων δεν θα είχε σημαντική επίδραση στην γεωπολιτική κατάσταση και τον ανταγωνισμό των δυνάμεων, εάν η ανάγκη για περισσότερη ενέργεια δεν ήταν επιτακτική. Πολλά από τα ήδη υπάρχοντα κοιτάσματα είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα έχουν φθίνουσα απόδοση (ήδη σε πολλές περιπτώσεις υπάρχει μείωση παραγωγής). Αυτή η μείωση παραγωγής με την ταυτόχρονη αύξηση της ζήτησης που πρέπει να καλυφθεί εκτιμάται ότι θα δημιουργήσουν εντάσεις και ανταγωνισμούς για τον έλεγχο των νέων κοιτασμάτων και των αγωγών μεταφοράς.

Οι νέες χώρες παραγωγής και διέλευσης είναι φυσικό ότι θα απαιτήσουν νέο ρόλο και αξία στο γεωπολιτικό παιχνίδι. Αυτό από μόνο του αλλάζει τα διεθνή δεδομένα, δημιουργεί νέες δυναμικές και εξαναγκάζει τους μεγάλους παίκτες σε επανασχεδιασμό των συμμαχιών τους και της στρατηγικής τους. Ενώ μέχρι τώρα οι δρώντες παίκτες φρόντιζαν να ελέγχουν τις χώρες παραγωγής με ελεγχόμενες κυβερνήσεις, σήμερα το γεωενεργειακό παίγνιο είναι πολύ πιο σύνθετο και απαιτεί λεπτομερείς σχεδιασμούς, με αποτέλεσμα την συμμετοχή δεξαμενών σκέψης (think tank) για την υλοποίηση των παραπάνω.

Όλα τα παραπάνω δεδομένα των δρώντων γεωπολιτικών παικτών της περιοχής, πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη και δεν είναι αμοιβαία αποκλειόμενα. Κατόπιν τούτου, η Ελλάδα ένεκα γεωστρατηγικής θέσης πρέπει να πρωταγωνιστήσει στα ενεργειακά δρώμενα της Ανατολικής Μεσογείου και κατ’ επέκταση στην ενεργειακή επάρκεια της Ευρώπης. Η Ευρώπη θα μπορούσε να είναι ανεξάρτητος και αυτόνομος παίκτης στο παιχνίδι, μέσω των δικών συμμαχιών και πλέγματος συμφερόντων. Ενώ στο παρελθόν η Ευρώπη ήταν εξαρτώμενη ενεργειακά, στην παρούσα φάση με την ανακάλυψη των νέων κοιτασμάτων στις χώρες μέλη της (Ιταλία, Ελλάδα, Κύπρος), αλλά και στις όμορες χώρες (Αλβανία, Αίγυπτος, Λιβύη, Αλγερία) θα είχε την δυνατότητα μέσα από ένα πλέγμα συμμαχιών (όπως αυτό της Μεσογειακής Ένωσης, στο οποίο αντιδρά η Γερμανία) να εξασφαλίσει τα στρατηγικά ενεργειακά της συμφέροντα.

Η ενεργειακή συμμαχία της Γερμανίας με την Ρωσία λειτούργησε ανασταλτικά στην δημιουργία της Μεσογειακής Ένωσης, διότι στην περίπτωση της υλοποίησής της θα αναβαθμίζονταν η Γαλλία (λόγω των στενών ιστορικών σχέσεων της με τις χώρες αυτές). Συμπερασματικά, η σύγκρουση συμφερόντων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης λειτουργεί ανασταλτικά στην χάραξη κοινής ενεργειακής πολιτικής.

Κατόπιν των ανωτέρω, αυτό το κενό στρατηγικού σχεδιασμού και χάραξης ενεργειακής ευρωπαϊκής πολιτικής θα μπορούσε να καλυφθεί με την δυναμική συμμετοχή της Ελλάδας. Η Ελλάδα πρέπει να βρει ξανά την ιστορική αποστολή της και να ενώσει Ανατολή-Δύση- Βορά-Νότο. Αυτό είναι προς συμφέρον όλων και δύναται να επιτευχθεί μόνον εάν η Ελλάδα λειτουργήσει συνθετικά μέσα στο διεθνές ανταγωνιστικό παγκόσμιο σύστημα. Απαραίτητη προϋπόθεση ο λεπτομερής σχεδιασμός, ο συσχετισμός δυνάμεων, γεωπολιτικές ισορροπίες στο παγκόσμιο διεθνές γίγνεσθαι, και προ πάντων ταχεία λείψει αποφάσεων και υλοποίηση τους καθόσον ο ιστορικός χρόνος είναι συμπιεσμένος. Απαραίτητη προϋπόθεση για την υλοποίηση των ανωτέρω, είναι η κατασκευή του αγωγού Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδα-Ευρώπη.


Η προσέγγιση με το Ισραήλ πρέπει να είναι στην λογική, ότι τα συμφέροντα δημιουργούν συμμαχίες και όχι στην ανατολίτικη παροιμία «του εχθρού μου ο εχθρός, ο καλύτερος μου φίλος». Όποιος επένδυσε στην παραπάνω παροιμία δεν μακροημέρευσε. Ούτε να ανακηρύξουμε την ΑΟΖ με τις πλάτες της στρατιωτικής ισχύος της πολεμικής μηχανής του Ισραήλ. Οι κινήσεις μας πρέπει να είναι σύννομες με το Διεθνές Δίκαιο και ενάσκηση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, ως οφείλει να πράττει κάθε κυρίαρχο κράτος. Εξάλλου η Τουρκία έχει ήδη εκτεθεί στην διεθνή κοινότητα ως ταραξίας της περιοχής και δεν θα αποτολμούσε να οξύνει το γεωπολιτικό παιχνίδι στην περιοχή. Εφόσον δεν τόλμησε τίποτε σε βάρος της Κύπρου (στην οποία διατηρεί ισχυρή κατοχική στρατιωτική δύναμη), παρά τους λεονταρισμούς και τις φραστικές απειλές που εκτόξευσε κατά κόρο, πολύ περισσότερο στην περίπτωση της Ελλάδας, η οποία διαθέτει αποτρεπτική στρατιωτική ισχύ.

Η προσέγγιση μας με το Ισραήλ πρέπει να γίνει με επιθέσεις φιλίας προς τις Αραβικές χώρες. Η Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος μπορεί να δημιουργεί συμμαχίες προς πάσα κατεύθυνση, χωρίς αυτό να συνεπάγεται ότι στρέφεται εναντίον του ενός κράτους ή του άλλου. Ταυτόχρονα με όπλο τη γεωστρατηγική ισχύ της και τον αγωγό, να μεσολαβήσει για την επίλυση του Παλαιστινιακού Προβλήματος. Πράγμα το οποίο συμπίπτει, τόσο με τις επιθυμίες των Ηνωμένων Πολιτειών, όσο και με μεγάλη μερίδα του Ισραηλινού λαού. Η δε αναγνώριση της παλαιστινιακής ΑΟΖ και συμμετοχή του στον εν λόγω αγωγό, ενώνει τα εν λόγω κράτη και η Παλαιστίνη αποκτά οικονομικούς πόρους, παύοντας να είναι οικονομικός παρίας ο οποίος ζει με επιδόματα και διεθνείς επιδοτήσεις.

Όσο παράξενο και αν φαίνεται, αυτό που λείπει για την επίλυση του Παλαιστινιακού είναι ο καταλύτης. Η Ελλάδα, με την βοήθεια του αγωγού, μπορεί να στρέψει το γεωπολιτικό ενδιαφέρον του Ισραήλ προς την Δύση, που είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την επίλυση του Παλαιστινιακού Προβλήματος. Όσο το Ισραήλ θεωρεί ζωτικό του χώρο τον χώρο την Μέση Ανατολή, το Παλαιστινιακό και τα προβλήματα της γύρω περιοχής θα διαιωνίζονται.

Η πολυπλοκότητα του εγχειρήματος έγκειται στην αναζήτηση των κοινών σημείων και συμφερόντων των δρώντων δυνάμεων προκειμένου να υλοποιηθεί το όλο εγχείρημα.

Έτσι η Ελλάδα βρίσκει την ιστορική αποστολή της, ενώνοντας, χώρες δυνάμεις και συμφέροντα από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Η μετατροπή αυτή της Ελλάδας στην σύνθεση των αντιθέσεων και σε ένα κόσμο έντονα ανταγωνιστικό θα έχει τις παρακάτω επιπτώσεις:

· Η διψασμένη για ενέργεια Ευρώπη εξασφαλίζει την απρόσκοπτη τροφοδοσία της και αυξάνει τον ζωτικό της χώρο προς ανατολάς.

· Η Αμερική εξασφαλίζει ενεργειακές – γεωπολιτικές ισορροπίες στον ευρωπαϊκό χώρο.

· Επιλύεται το Παλαιστινιακό και ο ζωτικός χώρος του Ισραήλ στρέφεται προς την Ευρώπη περιορίζοντας τους ανταγωνισμούς με τους Άραβες.

· Το νέο Παλαιστινιακό κράτος ενισχύεται και αποκτά οικονομικούς πόρους (λόγω της ΑΟΖ από την λωρίδα της Γάζας), ενώ παράλληλα η σχέση του με το Ισραήλ θα πρέπει να είναι συνεργατική και όχι ανταγωνιστική.

· Η Μεσόγειος από θάλασσα ανταγωνισμού μετατρέπεται σε θάλασσα φιλίας, η οποία θα παράγει ειρήνη και ενέργεια για τα επόμενα χρόνια.

· Το ΝΑΤΟ εξασφαλίζει την ενεργειακή ασφάλεια της περιοχής.

· Η Ρωσία μένει ικανοποιημένη από την διανομή πόρων και πρόσβαση που θα έχει στην νέα κατάσταση.

· Η Ελλάδα επιλύει τα οικονομικά της προβλήματα και μεταβάλλεται σε μεγάλη οικονομική δύναμη εντός της Ευρωπαϊκής Ένωση (ουσιαστικά μπορεί να γίνει η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης). Κατοχυρώνει τα σύνορά της μέσω των αγωγών και της σύγκλισης των συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων και μειώνει τις υπέρογκες πολεμικές δαπάνες της.

Με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται το απόλυτο, δηλαδή η σύγκλιση ανταγωνιστικών συμφερόντων και η ειρήνευση της περιοχής. Η προϋπόθεση είναι μόνο μία, επαναχάραξη εξωτερικής πολιτική με γνώμονα την γεωστρατηγική ισχύ και την ιστορική αποστολή του χώρου που είναι η σύνθεση (των ετερόκλητων δυνάμεων) και όχι ο ανταγωνισμός.

Το γεωπολιτικό εκτόπισμα της Ελλάδας στην παρούσα φάση είναι τοιούτου μεγέθους που απαιτεί και τις κατάλληλες πολιτικές ηγεσίες προκειμένου να το διαχειριστούν.

Οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους - ίσως να καταρρεύσουν ακόμα και στην περίπτωση όπου θα βρεθούν μπροστά στην μεγάλη απόφαση να διεξαγάγουν έναν πόλεμο. Γιατί αν ο πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής, ποιος πόλεμος θα συνεχίσει μια σπασμωδική πολιτική

Νικόλαος Καρατουλιώτης
Υποστράτηγος ΕΑ